Ze doet niets liever dan staan!woensdag 30 december 2009
vrijdag 25 december 2009
Merry Christmas!!
Onze eerste kerstdag zit er alweer bijna op, een regenachtige dag en een traditionele kerst lunch.Dat het vandaag wat frisser was kwam goed uit. Je moet er toch niet aan denken om in 40 graden in de keuken te zwoegen met de oven op 180 graden voor de roast turkey.
De tafel mooi gedekt, het zilver uit de kast, de kaarsen branden, klaar om te lunchen
Natuurlijk ook dit jaar weer een muts voor iedereen, one size fits all.................
well, almost all.......................zaterdag 19 december 2009
zondag 13 december 2009
Een weekend vol kaarsen
Wij zijn net terug uit de Botanical Gardens, waar net als vorig jaar, een bijeenkomst van de Compassionate Friends was georganiseerd om gezamelijk kaarsen te branden. Het was goed om er dit jaar weer te zijn geweest. We merkten dat we nu meer ruimte hadden voor de verhalen van de andere mensen daar en dat het goed voelt om samen te zijn met mensen die ook een kind verloren hebben. Een paar bekende gezichten van vorig jaar maar ook een aantal nieuwe gezichten. Inspirerende mensen ook, fijn om een gesprekje mee te hebben ook al is het maar voor even.
Zaterdag hadden we al een kaarsje gebrand voor Luca in de kathedraal. Samen met onze [nieuwe] vrienden Rene [nederlander] en Anabella [australische] en hun dochtertje Emilie. Zij brandden een kaarsje voor hun zoontje Niclas die in Februari is overleden. De verpleegkundige van het consultatieburo heeft ons met elkaar in contact gebracht en het klikt heel goed. Na het branden van de kaarsjes zijn we ook naar de Botanical Gardens gegaan voor een heerlijke picknick. En dat was ondanks onze omstandigheden heel gezellig. maandag 7 december 2009
Worldwide Candle Lighting
Aankomende Zondag is Worldwide Candle Lighting. Ik nodig jullie uit om een kaarsje te branden tussen 7 en 8 uur 'savonds, voor Luca en alle kinderen die niet meer bij ons zijn.This coming sunday is Worldwide Candle Lighting. I welcome you to burn a candle between 7 and 8 pm, for Luca and all other children no longer with us.
woensdag 2 december 2009
vrijdag 27 november 2009
woensdag 25 november 2009
Hoe het met ons gaat
Ik krijg van verschillende mensen emails en smsjes met de vraag hoe het nu met mij gaat en met John en met ons.
Ik heb me er nog niet aan gewaagd hierover te schrijven omdat er geen eenduidig antwoord is. Laat ik beginnen met dat het over het algemeen goed gaat. Maar ik voel van alles, opluchting, blijheid, moeheid, verdriet, gemis en het loopt allemaal door elkaar. Maar ik denk toch dat het gevoel van opluchting op dit moment de overhand heeft. De laatste weken voor de bevalling waren erg zwaar en emotioneel ik voelde me totaal niet gemotiveerd om ook maar iets te ondernemen. Voor mijn gevoel stond het leven stil.
Zodra Anouk geboren was en ik met eigen ogen kon zien dat ze gezond was had ik het gevoel dat de stress van de weken daarvoor in een keer weg was. Ik kreeg haar direct bij me en ze is niet meer bij me weg geweest. En dan is daar direct het verdriet, waarom kon Luca niet zo’n start hebben? Dat is heel dubbel.
We noemen Anouk regelmatig Luca. Dat gebeurt gewoon, we maken er ook geen punt van. En we vragen ons natuurlijk af hoe Luca het gevonden zou hebben, haar zusje, een baby in huis.
We missen haar enorm.
Afgelopen zaterdag waren we even de stad in. We werden door verschillende mensen aangesproken; “wat een schattig kindje, geniet er maar van, voor je het weet zijn ze groot”. We worden gezien als een gezinnetje met 1 kindje, nieuw in de rol van ouders. We beamen de opmerkingen. Maar ze moesten eens weten.
De etalages van de warenhuizen zijn versierd, alles en iedereen is al in Kerst stemming. Dat bracht me terug naar 2 jaar geleden toen ik met de moeder van John in Melbourne liep en ik me verdrietig voelde omdat Luca in het ziekenhuis lag.
Afgelopen zondag was het erg heet. 40 graden! Als Luca nog had geleefd had ik me daar zorgen over gemaakt, hoe ze daarop zou reageren, of het niet teveel voor haar zou zijn. Over Anouk maakte ik me geen zorgen, merkte ik. Zo is het dus, het hebben van een gezond kindje.
Ik heb me er nog niet aan gewaagd hierover te schrijven omdat er geen eenduidig antwoord is. Laat ik beginnen met dat het over het algemeen goed gaat. Maar ik voel van alles, opluchting, blijheid, moeheid, verdriet, gemis en het loopt allemaal door elkaar. Maar ik denk toch dat het gevoel van opluchting op dit moment de overhand heeft. De laatste weken voor de bevalling waren erg zwaar en emotioneel ik voelde me totaal niet gemotiveerd om ook maar iets te ondernemen. Voor mijn gevoel stond het leven stil.
Zodra Anouk geboren was en ik met eigen ogen kon zien dat ze gezond was had ik het gevoel dat de stress van de weken daarvoor in een keer weg was. Ik kreeg haar direct bij me en ze is niet meer bij me weg geweest. En dan is daar direct het verdriet, waarom kon Luca niet zo’n start hebben? Dat is heel dubbel.
We noemen Anouk regelmatig Luca. Dat gebeurt gewoon, we maken er ook geen punt van. En we vragen ons natuurlijk af hoe Luca het gevonden zou hebben, haar zusje, een baby in huis.
We missen haar enorm.
Afgelopen zaterdag waren we even de stad in. We werden door verschillende mensen aangesproken; “wat een schattig kindje, geniet er maar van, voor je het weet zijn ze groot”. We worden gezien als een gezinnetje met 1 kindje, nieuw in de rol van ouders. We beamen de opmerkingen. Maar ze moesten eens weten.
De etalages van de warenhuizen zijn versierd, alles en iedereen is al in Kerst stemming. Dat bracht me terug naar 2 jaar geleden toen ik met de moeder van John in Melbourne liep en ik me verdrietig voelde omdat Luca in het ziekenhuis lag.
Afgelopen zondag was het erg heet. 40 graden! Als Luca nog had geleefd had ik me daar zorgen over gemaakt, hoe ze daarop zou reageren, of het niet teveel voor haar zou zijn. Over Anouk maakte ik me geen zorgen, merkte ik. Zo is het dus, het hebben van een gezond kindje.
John is vorige week alweer aan het werk gegaan. Uit noodzaak geboren [verbouwing, dubbele hypotheek en rekeningen die we momenteel moeten betalen] want het liefst zou hij lekker bij ons thuis zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)
