Lui volk

Niet zo heel veel te melden sinds vorige keer. Alles gaat inmiddels weer zoals we gewend zijn met Luca. Ik denk dat ze nogal sterk heeft gereageerd op haar inentingen, wilde vorige week vrijdag helemaal niet drinken en ze zag er helemaal niet goed uit en er kon geen glimlachje vanaf. Ik natuurlijk in alle staten. Care manager gebeld, naar huisarts geweest, met een zwaar gevoel het weekend in. De hele zaterdag op haar lip gezeten [niet dat ze daar beter van wordt, dat weet ik wel, maar toch]. John had savonds een verjaardags etentje van Cam maar besloot thuis te blijven [waarschijnlijk omdat ik weer hard genoeg huildeL]. Zondag ochtend werd madam wakker en daar was ie weer, die leuke glimlach. Beter voeden, weer meer plassen en ze zag er weer een stuk beter uit. De huisarts belde nog zondagochtend om even te kijken hoe het was, is dat niet lief? Ik voel dat we het echt hebben getroffen met deze huisarts.
Vandaag hebben we een heerlijke dag gehad. Mel Wallace kwam onverwachts langs. We hebben ontbeten [2e keer deze ochtend, zo kom ik nooit meer in mijn broeken van voor de zwangerschap] in een leuk cafeetje om de hoek en zijn daarna via de Botanical Gardens naar de haven gelopen. Heerlijk weer, volop genieten dus!

Wat heet heet

Onze eerste lente maand zit er alweer op en het is heerlijk geweest maar wat er nu gisteren aan de hand was? Ik denk wel 34 graden en ontzettend veel wind. Het recept voor bosbranden dus en die zijn hier en daar al begonnen. Volgens mij is een van die branden aangestoken maar ik moet zeggen dat ik het fijne er niet van weet, ben er tot nu toe nog niet aan toe gekomen om eens rustig de krant te lezen. Vandaag belooft beter te worden, een aangename 24 graden.
Met Luca alles goed. Ze is sinds vorige week maandag weer 200 gram aangekomen, ze is nu 3800 gram, op naar de 4 kilo! Vorige week ook de cardioloog gezien, hij zei dat hij met een heel gerust hart op vakantie ging, zo tevreden is hij over haar. Ik vond dat Luca een beetje blauw ziet rond haar ogen en mond en hij legde uit dat dit komt doordat haar zuurstof rijke en zuurstof arme bloed nog steeds gemengd is. Ook niets om ons zorgen over te maken. En al met al komt het erop neer dat er eigenlijk niks is om me zorgen over te maken en dat voelt goed. Steeds meer lukt het om onbevangen van haar te genieten, en ik moet zeggen, ze is ook wel errug leuk. Ze lacht regelmatig naar ons en heeft ook wel een glimlach voor andere mensen. Buiten vindt ze het helemaal geweldig, we gaan er dus veel op uit. Ze valt makkelijk in slaap in de kinderwagen maar op de momenten dat ze wakker is zijn haar ogen zo groot als schoteltjes, zo neemt ze alles in zich op.
Gisteren was het al zover en moest ze haar inentingen. Nou, nu heeft ze toch al heel wat meegemaakt maar ik heb haar nog nooit zo hard horen huilen als op dat moment. Maar dan is het wel weer fijn dat je baby bent, 2 seconden aan de borst en alles is weer goed.
Twee weken geleden waren we bij de Oma van John op bezoek, 4 generaties bij elkaar, dat is toch wel bijzonder. Jammer vind ik het dan dat mijn Oma dit net niet meer heeft mogen meemaken.

Hello all you english speaking people. All is well, Luca gained another 200 grams since last week monday. We also saw the cardiologist and he is very pleased with her. So not much to worry about at the moment which gives me so much more time to enjoy her. We go out a lot and she loves it. Her eyes are bugging out whilst she is looking around, taking it all in. She is smiling a lot, very cute. Yesterday she had to go for her immunisation and although she has been through a lot, I’ve never heard her cry this loud, poor thing. Good to be a baby though, 2 seconds on the breast and all is good again. Two weeks ago we visited Johns Nan, 4 generations, very special. I feel it’s a shame that my Nan passed away not so long ago, it would have been nice if she could have met Luca.

Hieperdepiep Hoera voor Opa van Wijnen en Uncle Mark

Ten eerste de felicitaties voor Opa van Wijnen en Uncle Mark, die vandaag alletwee jarig zijn! Ook namens Luca! [het feestmutsje komt uit een feestpakket dat John een paar jaar geleden van zijn moeder kreeg voor zijn verjaardag. Dat jullie niet denken dat ik dat soort feestartikelen koop met zulke taal erop………………]
Hier gaat alles goed. Gisteren zijn we naar het consultatie buro geweest. Luca is sinds vorige week woensdag weer 100 gram aangekomen. Ze is nu 3600 gram [tenminste op deze weegschaal, die in het ziekenhuis gaf minder aan maar daar moeten we volgende week weer naartoe]. Nu heb ik echt het gevoel dat ik me hier meer over kan ontspannen. Ze is inmiddels 52.5 centimeter, ze lacht [vooral naar mij], ze volgt ons met haar ogen en als het nodig is draait ze haar hoofd om ons te kunnen blijven zien. Ze doet alles wat ze voor haar leeftijd moet doen. En daar zijn we blij mee natuurlijk. Overdag is ze redelijk veel wakker. Als ze moe wordt valt ze het liefst in onze armen in slaap. Leggen we haar dan in haar bedje of ergens anders dan merkt ze dit vaak en wordt ze weer wakker. ‘savonds en ‘snachts echter valt ze als een blok in slaap. Gisteravond bijvoorbeeld had ze om 7 uur gedronken, heb ik haar om half 1 wakker gemaakt voor een voeding en vervolgens werd ik vanochtend om kwart voor 6 wakker omdat ze dan van die lieve geluidjes maakt die betekenen dat ze honger heeft. Heel fijn dat ik haar snachts gewoon terug kan leggen zonder dat ze huilt!
Gisteren werkte John vanaf thuis en ik ging boodschappen doen. Luca was wakker geworden en had honger. Maar een mogelijkheid dacht John, de fles. We hebben een flinke voorraad in de vriezer, dus dat is geen probleem. We hadden wel eerder een keer een flesje geprobeerd maar daar moest ze niks van weten. Deze keer in eerste instantie ook niet maar met een beetje doorzetten van John zijn kant dronk ze uiteindelijk toch. Dat blijven we maar een beetje oefenen want als ze ook van de fles wil drinken ben ik niet altijd nodig. En ik moet zeggen dat ik best zin heb om lekker te gaan eten of shoppen of zoiets.
Met mij gaat het weer iets beter. John is een paar keer thuis gebleven [ja, ik heb inmiddels geleerd dat als ik hard huil hij thuis blijft] konden we samen naar afspraken. En jullie waren lief in jullie reacties, dat doet me dan ook heel veel goed, telefoontjes, lange emails, het helpt allemaal. Hier begint het leven nu weer wat normaler te worden. Afgelopen zondag bijvoorbeeld gingen we ‘smiddags naar Bourke Street Bakery [volgens mij de beste bakker in Sydney]. Mel en Rob wonen daar om de hoek dus daar kwamen we terecht. Zijn we uiteindelijk blijven eten [betekende wel dat John naar huis moest om alle pillen en poeders van Luca op te halen] dus dat was hartstikke gezellig. Juist omdat het zo spontaan was had ik geen tijd om me af te vragen of dat nu wel zo handig zou zijn met Luca. En het ging natuurlijk gewoon goed, het maakt haar niet uit waar ze slaapt. En volgens mij vond ze het wel gezellig, al die aandacht.
Haar tweede operatie is uitgesteld, heeft denk ik met hun planning te maken, ze staat nu gepland voor 23 november.

A quick translation in English:
Happy birthday to grandfather van Wijnen and Uncle Mark! [The hat is from a present John received from his mum a couple of years ago, just so you don’t think I would buy things with this kind of language on it……………….]
We are all doing ok. Went to the early childhood centre yesterday. Luca gained another 100 grams. I really feel I can relax more about her weight now. She is now 3600 grams and she is 52.5 cm tall. She is smiling and follows us every where, turning her head as far as she can.
Yesterday she drank from a bottle, I was out getting groceries and she was hungry so the only option for John was the bottle. We have tried before but she didn’t take to it. This time she did so we will practice this a bit more often, will be nice if I’m not needed all the time.
Her second operation has been postponed, I think this has something to do with the hospital planning , she is now booked for November 23

derde week thuis

Even een kort berichtje en wat foto’s. Met Luca alles goed. Vorige week bij de cardioloog geweest, hij is tevreden, we moeten volgende week donderdag bij hem terugkomen. Gisteren naar Westmead ziekenhuis voor een afspraak met Karen, de care manager. Zij bleek ziek, beetje vervelend om helemaal voor niks daar naartoe gereden te zijn, zeker omdat John hiervoor een vrije dag had genomen. We hebben haar wel gewogen, 95 gram aangekomen. 150 gram is het gemiddelde dus daar zat ze deze keer onder. We blijven haar wekelijks wegen en kijken het voorlopig zo nog even aan. Vandaag bij het Early Childhood Centre [soort consultatieburo] geweest. Op woensdag houden ze “moeder groep”, dus een kans om andere moeders te leren kennen. Volgende week maandag heb ik hier een afspraak, ook belangrijk om alle “normale” ontwikkelingen in de gaten te houden. Hier gaan we haar dan ook wegen, meten en wat al niet meer.
Met mij gaat het wat op en neer. John is weer aan het werk en soms voel ik me best eenzaam. En emotioneel. De afgelopen weken zijn zo hectisch geweest, er was weinig tijd om stil te staan bij onze situatie. Nu we thuis zijn begint dit te veranderen voor mij. Het lijkt of ik me nu pas realiseer wat we allemaal meegemaakt hebben. Als ik nu naar foto’s kijk van net na de operatie en zie hoe ze erbij heeft gelegen………….ik kan maar moeilijk onder woorden brengen hoe dat voelt. En als ik me dan bedenk dat het 8 november alweer zover is, de tweede operatie, pffffff. Ik mis jullie allemaal, familie, vrienden,, vooral mijn moeder,, juist mijn moeder.
Op een vrolijkere noot, wat ziet ze er lief uit op de foto’s, vinden jullie niet?

tweede week thuis

Hoe thuis zijn toch ook weer de nodige stress met zich meebrengt………… Dit is de tweede week thuis en er is alweer het nodige gebeurd. Ik weet dat ik heb geklaagd over het ziekenhuis leven maar het heeft toch ook wel zijn voordelen……je hoeft niet zelf voor je eten te zorgen, geen boodschappen te doen, geen 20 wassen te draaien [want veel was hebben we, zeker als Luca over ons beddengoed blijft overgeven] en ga zo maar door. Maar goed, dit is geen nieuws voor alle lezende moeders onder jullie. Waar ik meer mee zat in de afgelopen dagen was de vraag of Luca wel genoeg borstvoeding kreeg. Ook de vraag waar iedere nieuwe moeder mee worstelt, denk ik. Maar goed, de nadruk lag er bij Luca erg op dat ze in gewicht aan moest komen, dat was tenslotte waarom we in het ziekenhuis in Sydney moesten blijven en ook in Melbourne waren we hier herhaaldelijk op gewezen. En ook al was ik hier in het begin vrij ontspannen over, al dit gepraat over gewichtstoename en hoe dit te bewerkstelligen is/was toch een soort obsessie geworden voor mij. Nu was het ook nog eens zo dat Luca afgelopen zaterdag zelf haar sonde slangetje uit haar neus had weten te trekken. Wij besloten om niet meteen naar de eerste hulp afdeling van een ziekenhuis te gaan om een nieuwe in te laten brengen, ze dronk toch al voornamelijk van de borst en het was een goede gelegenheid voor ons om nu eindelijk alle medicatie direct aan luca te geven in plaats van via de sonde. Dit ging allemaal goed en Karen, de Care Manager van Luca vond het ook een goed idee. En hoewel alles goed ging begon ik me toch heel veel zorgen te maken, drinkt ze wel genoeg, vroeg ik mezelf steeds af. Arme John, wat hij ook tegen me zei, ik kon het niet los laten. Daarom de afspraak voor aanstaande donderdag om haar te wegen verplaatst en zijn we gisteren naar het ziekenhuis gegaan. En wat blijkt? 140 gram aangekomen in 5 dagen!!!! Ineens zag ik die bolle wangen weer en zag ik Luca weer als mijn kleine meisje inplaats van als een “object dat aan moet komen”. Hartstikke goed dus en we hebben nu officieel een “slangenloze ” baby. Ze doet het allemaal zelf, echt geweldig! En ik heb met mezelf afgesproken me geen [of in ieder geval minder] zorgen te maken over haar gewicht. Volgende week dinsdag moeten we weer wegen en tot die tijd probeer ik er niet over na te denken.
In plaats daarvan gaan we lekker van het mooie weer genieten, want ja het is hier inmiddels alweer lente en een hele aangename 26 graden!

Mama is Luca aan het kietelen

Deze video was tijdens het verblijf in ziekenhuis gemakt (21 augustus). Luca is nog niet eens 3 weken oude.

What's in a name................

Volledige naam:
Luca Victoria Okey
......omdat ze geboren is in de staat Victoria
......omdat ze al zoveel "overwonnen" heeft

Full name:
Luca Victoria Okey
......because she was born in Victoria
......because she has "conquered" so much already

Eindelijk echt thuis

Alweer ruim een week geleden dat ik heb geschreven. En wat voor een week….Misschien wel de meest vermoeiende week tot nu toe. Vorige week dinsdag zijn we terug gekomen naar Sydney. Een drukke dag [alles inpakken, paar keer heen en weer naar het ziekenhuis om alle laatste dingen te regelen, appartement beetje opruimen] en een spannende dag omdat we deze keer samen met Luca de reis gingen ondernemen. Karen, verpleegkundige en Care Manager van het ziekenhuis in Sydney kwam ons ophalen. Zuurstof tank mee voor het geval dat en een monitor om hartslag en zuurstofgehalte in het bloed te meten. De vlucht verliep zonder problemen en Luca sliep gedurende de hele reis. Aangekomen in Sydney besloot madam dat het tijd was om wat te drinken, zie foto! John ging met alle bagage naar huis en wij met de kinder ambulance naar Westmead ziekenhuis. En wat viel dat tegen om weer in een ziekenhuis te zijn. Wennen aan nieuwe verpleegkundigen, dokters, dietiste, ander ziekenhuis beleid, andere manier van dingen doen, verschillende meningen. Verwarrend en vermoeiend, op zijn minst. Na een paar dagen werd het me allemaal even te veel, dikke tranen, kon niet meer ophouden met huilen, alles kwam eruit. Ik weet niet meer wat ik precies allemaal heb gezegd in bijzijn van de verpleegkundigen maar ik denk dat ik vanaf dat moment wel te boek stond als “emotionele moeder die het allemaal niet meer aan kan”. Ze hadden ook de social worker gebeld [zonder te vragen of ik daar wel behoefte aan had]. Nog een nieuw iemand aan ons bed? Nee dank je wel. Vrijdag werden we overgeplaatst naar een Parent Care afdeling. Op deze afdeling zorgen ouders zelf voor hun kinderen, iedereen heeft een eigen kamer met badkamer. Dit was een stuk beter dan op de zaal, rustiger, en John kon nu ook in het ziekenhuis blijven. Luca kwam iedere dag wat aan in gewicht en dat is wat ze wilden zien. Gisteren hadden we nog een afspraak met de cardioloog en hij was heel tevreden, dus mochten we naar huis!!! Het is heerlijk om weer thuis te zijn en Luca bij ons te hebben. We moeten nog wel even wat dingen aanschaffen [zoals jullie kunnen zien op de foto hebben we nog geen badje en ook dat leuke wiegje blijkt niet zo’n succes]