vrijdag 27 november 2009
woensdag 25 november 2009
Hoe het met ons gaat
Ik krijg van verschillende mensen emails en smsjes met de vraag hoe het nu met mij gaat en met John en met ons.
Ik heb me er nog niet aan gewaagd hierover te schrijven omdat er geen eenduidig antwoord is. Laat ik beginnen met dat het over het algemeen goed gaat. Maar ik voel van alles, opluchting, blijheid, moeheid, verdriet, gemis en het loopt allemaal door elkaar. Maar ik denk toch dat het gevoel van opluchting op dit moment de overhand heeft. De laatste weken voor de bevalling waren erg zwaar en emotioneel ik voelde me totaal niet gemotiveerd om ook maar iets te ondernemen. Voor mijn gevoel stond het leven stil.
Zodra Anouk geboren was en ik met eigen ogen kon zien dat ze gezond was had ik het gevoel dat de stress van de weken daarvoor in een keer weg was. Ik kreeg haar direct bij me en ze is niet meer bij me weg geweest. En dan is daar direct het verdriet, waarom kon Luca niet zo’n start hebben? Dat is heel dubbel.
We noemen Anouk regelmatig Luca. Dat gebeurt gewoon, we maken er ook geen punt van. En we vragen ons natuurlijk af hoe Luca het gevonden zou hebben, haar zusje, een baby in huis.
We missen haar enorm.
Afgelopen zaterdag waren we even de stad in. We werden door verschillende mensen aangesproken; “wat een schattig kindje, geniet er maar van, voor je het weet zijn ze groot”. We worden gezien als een gezinnetje met 1 kindje, nieuw in de rol van ouders. We beamen de opmerkingen. Maar ze moesten eens weten.
De etalages van de warenhuizen zijn versierd, alles en iedereen is al in Kerst stemming. Dat bracht me terug naar 2 jaar geleden toen ik met de moeder van John in Melbourne liep en ik me verdrietig voelde omdat Luca in het ziekenhuis lag.
Afgelopen zondag was het erg heet. 40 graden! Als Luca nog had geleefd had ik me daar zorgen over gemaakt, hoe ze daarop zou reageren, of het niet teveel voor haar zou zijn. Over Anouk maakte ik me geen zorgen, merkte ik. Zo is het dus, het hebben van een gezond kindje.
Ik heb me er nog niet aan gewaagd hierover te schrijven omdat er geen eenduidig antwoord is. Laat ik beginnen met dat het over het algemeen goed gaat. Maar ik voel van alles, opluchting, blijheid, moeheid, verdriet, gemis en het loopt allemaal door elkaar. Maar ik denk toch dat het gevoel van opluchting op dit moment de overhand heeft. De laatste weken voor de bevalling waren erg zwaar en emotioneel ik voelde me totaal niet gemotiveerd om ook maar iets te ondernemen. Voor mijn gevoel stond het leven stil.
Zodra Anouk geboren was en ik met eigen ogen kon zien dat ze gezond was had ik het gevoel dat de stress van de weken daarvoor in een keer weg was. Ik kreeg haar direct bij me en ze is niet meer bij me weg geweest. En dan is daar direct het verdriet, waarom kon Luca niet zo’n start hebben? Dat is heel dubbel.
We noemen Anouk regelmatig Luca. Dat gebeurt gewoon, we maken er ook geen punt van. En we vragen ons natuurlijk af hoe Luca het gevonden zou hebben, haar zusje, een baby in huis.
We missen haar enorm.
Afgelopen zaterdag waren we even de stad in. We werden door verschillende mensen aangesproken; “wat een schattig kindje, geniet er maar van, voor je het weet zijn ze groot”. We worden gezien als een gezinnetje met 1 kindje, nieuw in de rol van ouders. We beamen de opmerkingen. Maar ze moesten eens weten.
De etalages van de warenhuizen zijn versierd, alles en iedereen is al in Kerst stemming. Dat bracht me terug naar 2 jaar geleden toen ik met de moeder van John in Melbourne liep en ik me verdrietig voelde omdat Luca in het ziekenhuis lag.
Afgelopen zondag was het erg heet. 40 graden! Als Luca nog had geleefd had ik me daar zorgen over gemaakt, hoe ze daarop zou reageren, of het niet teveel voor haar zou zijn. Over Anouk maakte ik me geen zorgen, merkte ik. Zo is het dus, het hebben van een gezond kindje.
John is vorige week alweer aan het werk gegaan. Uit noodzaak geboren [verbouwing, dubbele hypotheek en rekeningen die we momenteel moeten betalen] want het liefst zou hij lekker bij ons thuis zijn.
donderdag 19 november 2009
onder de douche
Ik ben al verschillende keren achter de computer gaan zitten om een stukje te schrijven maar iedere keer bleek dat nog een te grote klus.
Vandaag eerst maar een stukje over Anouk. Met haar gaat het meer dan goed. Iemand schreef “Hollands Welvaren”, nou dat is ze zeker!
We hebben niet het gevoel dat we een pas geboren baby in onze armen hebben als we haar vasthouden. Gisteren kwam de verloskundige op bezoek en hebben we Anouk gewogen, 4905 gram! Ze was na de geboorte 200 gram afgevallen en nu zit ze alweer ruim boven haar geboortegewicht. Ze is tot nu toe erg gemakkelijk en lijkt het wel prettig te vinden bij ons. Ze drinkt goed van de borst, slaapt goed, poept en plast goed en als ze wakker is is ze heel gezellig. Een tevreden dametje!
John heeft al een paar keer met haar gedoucht en dat vindt ze heerlijk.
Vandaag eerst maar een stukje over Anouk. Met haar gaat het meer dan goed. Iemand schreef “Hollands Welvaren”, nou dat is ze zeker!
We hebben niet het gevoel dat we een pas geboren baby in onze armen hebben als we haar vasthouden. Gisteren kwam de verloskundige op bezoek en hebben we Anouk gewogen, 4905 gram! Ze was na de geboorte 200 gram afgevallen en nu zit ze alweer ruim boven haar geboortegewicht. Ze is tot nu toe erg gemakkelijk en lijkt het wel prettig te vinden bij ons. Ze drinkt goed van de borst, slaapt goed, poept en plast goed en als ze wakker is is ze heel gezellig. Een tevreden dametje!
John heeft al een paar keer met haar gedoucht en dat vindt ze heerlijk.
maandag 16 november 2009
vrijdag 13 november 2009
woensdag 11 november 2009
De groetjes van Anouk
Het gaat harstikke goed met Anouk wie nu 36uren oud is. In deze foto heeft ze de leeftijd van een paar minuten. Ze begon hier al haar ogen open te doen.
Hier lag ze op de weegschaal ...even niet blij dus. 4,765kilo van leifde:
..en met Nan (haar Australische Oma):
Detje moet nog 1-2 dagen in ziekenhuis blijven om de keizersnee bij te komen (daar wordt ze ongeduldig door). Anders gaat het met haar prima.
Wij zijn van plan veel meer fotos in de komende dagen op de blog te zetten. Dikke kus van ons naar jullie allemaal.
Hier lag ze op de weegschaal ...even niet blij dus. 4,765kilo van leifde:
..en met Nan (haar Australische Oma):
Detje moet nog 1-2 dagen in ziekenhuis blijven om de keizersnee bij te komen (daar wordt ze ongeduldig door). Anders gaat het met haar prima.
Wij zijn van plan veel meer fotos in de komende dagen op de blog te zetten. Dikke kus van ons naar jullie allemaal.
dinsdag 10 november 2009
Geboren!
Vandaag om 12.45 uur vanmiddag (2.45 uur Nederlandse tijd) is geboren:
ANOUK WILLEMIJN
Ze weegt 4700(!) gram en is 48 centimeter lang.
We maken het goed, maar we zijn nog in het ziekenhuis, want het was weer een keizersnee.
Foto's en meer nieuws volgt.
maandag 9 november 2009
Met een beetje geluk, komt ze morgen
Lieve iedereen,
John hier. Vanavond blijft Detje in ziekenhuis. Met haar en dochter nr.2 gaat alles prima. Wij hebben vanmiddag de eerste onderdeel van weeën opwekken begonnen, en dat is heel goed gegaan dus Detje en baby mogen vanavond nog even slapen om energie te bewaren, zodat de verloskundigen en artsen vroeg morgen octhend de laatste loodjes mogen afmaken. Wij houden jullie allemaal op de hoogte. Dikke kus vanuit downunder.
john xxx
John hier. Vanavond blijft Detje in ziekenhuis. Met haar en dochter nr.2 gaat alles prima. Wij hebben vanmiddag de eerste onderdeel van weeën opwekken begonnen, en dat is heel goed gegaan dus Detje en baby mogen vanavond nog even slapen om energie te bewaren, zodat de verloskundigen en artsen vroeg morgen octhend de laatste loodjes mogen afmaken. Wij houden jullie allemaal op de hoogte. Dikke kus vanuit downunder.
john xxx
Abonneren op:
Posts (Atom)
