zandstorm en meer

2 weken geleden alweer dat ik voor het laatst heb geschreven en ik heb het gevoel dat ik een enorme inhaalslag moet maken want er is veel gaande aan deze kant van de wereld.
Om maar te beginnen met die enorme zandstorm die gisterochtend de hele stad rood kleurde. Ik geloof dat het bij jullie het nieuws heeft gehaald [betekent waarschijnlijk dat er verder niet zoveel gaande is in Nederland en omstreken] maar eerlijk is eerlijk, het leverde de nodige mooie plaatjes op. De avond ervoor hadden we Frank, Elle en Kaio van het vliegveld gehaald en die hadden al de nodige hinder ondervonden van de storm. Een uur boven Sydney rondvliegen en een poging tot landen die werd afgebroken maakte het een spannende eerste ontmoeting met Sydney. Ook al heb ik natuurlijk helemaal geen invloed op het weer, ik voel me er toch een soort verantwoordelijk voor als er mensen uit NL overkomen. Dan wil ik gewoon zo graag dat het mooi weer is. En dat was ook de verwachting voor gisteren. Maar omdat de wind vanuit het westen de hele nacht flink had aangehouden werden we dus verrast met een flinke laag stof uit de outback. Heel spectaculair om te zien, dat zeker, maar om nu zo je vakantie in het zonnige Australie te beginnen? Gelukkig klaarde het in de loop van de middag op en was de lucht weer mooi blauw.

(Laat John nou net de auto hebben gewassen afgelopen weekend)

Afgelopen maandag is mijn zwangerschapsverlof ingegaan en dat was ook de dag dat de aannemer begon met de betonnen vloer. Die moet eruit omdat we vloerverwarming krijgen. Of nou ja, omdat ik vloerverwarming heb afgedwongen. John trekt het wel, zo'n 3 maanden per jaar in een koud huis doorbrengen maar ik ben er echt helemaal klaar mee! Anyway, de hele week dus al herrie want het beton is heeeeeel hard volgens de aannemer. En de buurman over de rooie omdat hij [een beetje] ingeparkeerd was. Schuin tegenover ons zijn ze ook aan het verbouwen en gisteren kregen we nieuwe buren dus het is echt een gekkenhuis in dit kleine straatje met vrachtwagens, containers, bouwvakkers en wat al niet meer. (Over een paar maanden ziet het ervast beter uit)

Ik heb me dus beslist niet verveeld de afgelopen week. Voldoende afleiding mag ik wel zeggen. Mijn laatste dag op het werk was trouwens leuk. Gelukkig geen stress om mijn werk afteronden, gezellig koffie gedronken met collega's en met een voldaan gevoel de deur achter me dichtgetrokken. In de afgelopen maanden zijn er zeker momenten geweest waarop ik dacht dat ik de verkeerde keuze had gemaakt om een andere baan aantenemen na het overlijden van Luca. Maar nu het achter de rug is heb ik toch een voldaan gevoel. Dit contract was een tijdelijk contract maar mijn manager wil me graag terug. Dat is een leuk compliment maar first things first en dat is dit meisje veilig op de wereld brengen! En van haar genieten! En haar komen laten zien in NL!

Dat gebeurt niet elke dag...........

Gisteren ontving onze receptioniste een telefoontje dat er binnen het uur een bom af zou gaan. Dat zorgde natuurlijk voor de nodige consternatie.......en een hele lange koffie en lunch pauze.
Klik hier voor een heus nieuws artikel.

De verbouwing is eindelijk begonnen!!!!!!

Dit is ons tijdelijk onderkomen.

over een paar maanden zie je hier de nieuwe badkamer en babykamer

en hier onze slaapkamer

studeerkamer

derde slaapkamer, misschien voor bezoek uit NL?

keuken en eetkamer en "achtertuin"

keuken en zitkamer

Als ik zeg "over een paar maanden" dan moeten jullie meer denken aan 7 maanden. Dus het gaat allemaal nog even duren maar over een kleine 8 weken hebben we hopelijk veel afleiding en gaat de tijd extra snel. Het huisje waar we nu zolang wonen is klein maar comfortabel en sinds vandaag opgeruimd en schoon. Het hele weekend zijn we eigenlijk druk geweest met "huis dingen". Het dek willen we opnieuw gebruiken dus dat hebben we gisteren op de kar gegooid en naar de ouders van John gebracht. Nou ja, WE, ik doe een beetje voor spek en bonen mee, bied vooral morele steun. Iedere keer als ik toch probeerde een plank te tillen kreeg ik van alle kanten te horen dat ik dat vooral niet moest doen. Zelfs van de buurman een paar huizen verderop, lachen hoor, die sociale controle. Vandaag hebben we heel veel gedaan, om 8 uur was ik al op weg naar de supermarkt. Dat ik de weg nog wist......... Petje af voor John die de afgelopen maanden heel erg goed voor mij heeft gezorgd, boodschappen doen, eten koken, hij heeft echt het merendeel op zich genomen. Daarna veel opgeruimd, schoongemaakt, kapstok opgehangen [nu kunnen we tenminste weer op de stoel zitten]. Nu zijn we moe maar heel voldaan.

Ik moet nog 2 weken werken, dan neem ik wat vakantie dagen op en daarna met zwangerschapsverlof! Kijk er erg naar uit. Het is hier inmiddels ook lente en het weer is meer dan aangenaam. Over 2 weken komen Elle, Frank en Kaio [de moeder, vader en broertje van Kira] op vakantie in Australie en ze blijven bijna anderhalve week in Sydney. Kijk ik ook erg naar uit.

Dan 7 Oktober. Een jaar zonder Luca. En de geboorte van haar zusje, waarschijnlijk ook in Oktober. Verdriet en blijdschap, hand in hand.........

Blue Mountains

Vorig weekend waren we in de Blue Mountains met Cam en Kate. Weken geleden al geboekt en we hadden het niet beter kunnen plannen, zo na de heftige week rond Luca's verjaardag. We hadden een heel erg leuk huisje [cottage, zoals ze dat hier noemen] in Blackheath gevonden met het meest prachtige uitzicht over de Kanimbla Valley.

De middagzon stroomde door deze grote ramen naar binnen en zoals jullie kunnen zien zaten Kate en ik daar heel erg op ons gemak terwijl John en Cam druk waren in de keuken.

Gelukkig maar dat onze keukenprinsjes zich

voornamelijk bezig

hielden met koken,

des te meer tijd had ik om dit

grote bubbelbad, met hetzelfde prachtige uitzicht,

rond te dobberen!

Maar we hebben niet alleen geluierd en gegeten, we zijn er ook iedere dag op uit geweest. De foto's spreken voor zich!

Luca's tweede verjaardag

Inmiddels zijn we alweer een paar dagen terug uit Melbourne. De afgelopen periode is erg emotioneel geweest maar Luca’s verjaardag was op zich een goede dag. We hadden afgesproken met Julia, de dokter die het “Hearts & Minds” onderzoek leidt. We hadden een fijn gesprek met haar. Het was heerlijk om over Luca te kunnen vertellen en vragen te beantwoorden over haar ontwikkeling. Julia was erg blij dat we contact met haar hadden gezocht. Ze vertelde ons ook dat haar interesse voor dit onderzoek voor haar heel persoonlijk is. Ze had zelf een zusje met een hartafwijking maar heeft haar nooit persoonlijk gekend. Ze vertelde hoe het hun gezin altijd heeft beinvloed en dus ook haar zelf, te zien in haar beroepskeuze en specialisaties. Ook zal het ons altijd beinvloeden, en het zusje van Luca.
Het was confronterend voor ons om te praten over hoe het met andere HLHS kinderen uit de studie gaat. Er zijn meerdere kinderen overleden maar Luca is de enige die op zo’n overwachte manier is overleden. De andere kinderen die het niet hebben gehaald waren veel jonger en zijn allemaal zo rond de eerste of tweede operatie overleden. Dan steekt toch die waarom vraag weer de kop op. En of het toch misschien te maken heeft gehad met de vliegreis. We moeten onszelf dan weer stevig toespreken, dat er geen antwoord is, dat het ook niets zou veranderen aan de situatie en dat we gekozen hadden om te leven met Luca. Maar wat kost het een energie.
Daarna zagen we Swee Kum, de Care Manager en een aantal verpleegkundigen. En het klinkt misschien gek maar het was fijn om in het ziekenhuis rond te lopen. Het voelde vertrouwd. We hadden de auto aan de overkant van de straat geparkeerd, voor de deur van het appartementencomplex waar we al die tijd verbleven toen Luca in het ziekenhuis lag. De straat oversteken gaf ons datzelfde opwindende gevoel dat we voelden toen Luca in het ziekenhuis lag. Toen konden we niet snel genoeg oversteken om maar zo snel mogelijk weer bij haar te kunnen zijn.
‘s Avonds zijn we naar de ouders van John gegaan en hebben we daar gegeten en een kaarsje gebrand.
Zoals John zo mooi omschreef in een email
“It was Luca's birthday on Tuesday, so we spent the morning in the area she was born, and the evening in the place where her 1st birthday was celebrated at my parents place. It was an emotional day, but not one without some smiles.”

Het was fijn, de telefoontjes [sorry dat ik niet opgenomen heb], de berichtjes, de kaartjes.
Nu, de dagen na haar verjaardag, voel ik me vooral heel erg leeg.
Het gemis is zo groot................

Nederlands bezoek

Vorige week Donderdag hadden we Nederlands bezoek. Aline, de dochter van een vriendin van mijn moeder was met haar gezin in Sydney. Wij kenden elkaar helemaal niet maar dat mocht de pret niet drukken. Ze verbleven in een hotel bij ons om de hoek en hadden afgesproken om uit eten te gaan. En waar ga je dan naartoe? Na wat heen en weer gemail met Aline over hun culinaire voorkeuren en na wat vrienden hier gevraagd te hebben kwamen we uit op Cafe Sydney. Prachtig uitzicht over de haven, brug aan de linkerkant, Opera House aan de rechterkant, kindvriendelijk op een hippe manier en lekker eten. En zo lekker om de hele avond nederlands te kunnen kletsen.

Mijn moeder had een klein pakketje meegegeven en Aline en haar moeder hadden iets voor de baby gekocht. Ik voelde me zowaar een beetje jarig!

We hadden helaas geen tijd voor een uitgebeide Sydney toer vanwege werk en een verjaardag maar we hebben natuurlijk wel de nodige tips gegeven. Gelukkig was het overdag mooi weer tot de dag van hun vertrek naar Townsville, toen regende het de hele dag.

Vorige week zaterdag hadden we de verjaardag van Darren. 40 werd hij. Daarvoor moesten we naar Budgewoi, een plaatsje ten noorden van Sydney, zo'n 2 uur rijden. Normaal gesproken is de logeerkamer voor ons maar aangezien de hele familie voor een paar dagen naar Budgewoi was gekomen moesten wij elders onderdak zoeken. Ik vond een resort dicht in de buurt met Day Spa en heb ons ieder een heerlijke massage kado gedaan.
Dat was dus een lekker weekendje.

Dit weekend gaan we naar Melbourne. We blijven daar tot volgende week dinsdag, de verjaardag van Luca. Ik had al langere tijd de behoefte om naar Melbourne terug te gaan, waar het 2 jaar geleden allemaal begon.

Luca nam deel aan een studie "Hearts and Minds" waar geken wordt naar de gevolgen van de operaties op de algemene ontwikkeling van deze kinderen. Rond haar tweede verjaardag zou Luca haar laatste onderzoek hebben gehad. We hebben een afspraak gemaakt met de arts die dit onderzoek leidt. We willen haar toch heel graag vertellen over Luca, over hoe ze zich ontwikkelde, hoe gelukkig ze was en hoe ze van het leven genoot. Het is niet hetzelfde als taart eten en "lang zal ze leven" zingen maar op een bepaalde manier kijken we er toch naar uit.

25 weken

Inmiddels al 25 weken in verwachting en nog steeds geen foto's geplaatst op de blog. Bij deze dus! Meer buik dan met Luca rond dezelfde tijd, dat is een ding wat zeker is. En minder haar, na een bezoek aan de kapper vorige week. En zoals jullie op de foto's kunnen zien heb ik vandaag niet te klagen over ons "winter weer". Het was heerlijk in de zon!

John verbetert Det [weer]

John leest net mijn blog en zegt "het is sickie, niet sicky"
Klein detail, natuurlijk weten jullie allemaal waar ik het over heb.

ok,, misschien is mijn engels niet helemaal zonder fouten, maar John zijn Nederlands laat ook nog wel eens te wensen over. Had ik jullie verteld hoe hij, toen we vorig jaar in NL waren, lamskeuteltjes bestelde ipv lamskoteletjes?

Ik moet toegeven, John heeft een goede come back. Hij herinnert me net aan onze boot vakantie op de Hawkesbury River waar ik hem al verschillende keren had verslagen met rummikub en toen tegen hem zei: "God, I just keep wiping your arse"........................... [dat had natuurlijk "whipping" moeten zijn]

Hij is toch de Champignon;-)