Nieuws

Ik weet het, het is stil op de blog de laatste tijd.
Maar wat lief, al die emails om te checken hoe het gaat. Sommigen hebben net iets meer informatie dan anderen en mensen vragen zich dan ook om verschillende redenen af hoe het gaat. Of we soms al druk aan het verbouwen zijn, of dat we nog steeds allerlei leuks aan het ondernemen zijn, of we er misschien helemaal doorheen zitten, of ik misschien heel erg misselijk ben………
Laat dat het nou zijn! Ik ben in verwachting! Ruim 8 weken nu, nog heel pril dus, maar ik voel me behoorlijk misselijk en moe. En hoe vervelend dat ook is, het is wel een goed teken. Tegen iedereen die ik zie vertel ik het, maar ik vond het toch een grote stap om het op de blog te schrijven. “Zal je net zien dat het dan de volgende dag mis gaat” dacht ik steeds.
Mijn gevoelens van de afgelopen weken zijn erg dubbel. Net voor Luca overleed hadden we besloten om te gaan proberen voor een tweede kindje. Dus blij dat het, ondanks wat er allemaal is gebeurd, niet lang op zich heeft laten wachten. Zeker omdat ik me er inmiddels zelf bijna van had overtuigd dat ik vast en zeker heel vroeg in de overgang zou komen en de boot dus volledig zou gaan missen.
Toen die eerste blijheid een beetje was afgezakt kwam de onzekerheid; “als er maar niks misgaat”. En dan het plaats maken voor dit ander kindje. Ik kan dit niet schrijven zonder te huilen, het is zo’n emotioneel proces. Een paar weken geleden was ik bij mijn chinese kruidenarts voor acupunctuur en zij vroeg of ik al tegen de baby had gepraat. Dat had ik nog niet gedaan, tenminste niet tegen de baby die zij bedoelde. Ik praat tegen Luca, zij is mijn baby. Ingewikkeld.
Ik kan me nog geen voorstelling maken van dit kindje. Als ik aan een pasgeboren baby denk zie ik het mooie hoofdje van Luca voor me, met die prachtige donkere haartjes en dat kleine wipneusje. Maar misschien is dit wel normaal voor alle moeders tijdens de tweede zwangerschap.
Dubbel ook dat deze zwangerschap ons weer naar de toekomst doet uitkijken. Terwijl ik soms ook een oorverdovende schreeuw door mijn hoofd en lijf voel razen. Hoe kan het in godsnaam dat Luca dood is en dat het leven verder gaat, dat wij verder gaan, met ons werk, met een vakantie, een verbouwing, met een tweede kindje……………….
Misschien omdat we maanden geleden een keuze hebben gemaakt, de keuze voor een Leven inplaats van een Bestaan.

Vorig weekend

Vorig weekend, toen Eva nog hier was, hebben we gekampeerd in Jervis Bay. Het was gezellig maar we hebben het zonder zon moeten stellen. En dat vond ik jammer want ik had erg lopen opscheppen over Jervis Bay en dan met name Murrays Beach. Een prachtig strand, in de vorm van een perfecte halve maan, spierwit zand en verschillende kleuren helder blauw water. Maar het komt natuurlijk beter tot zijn recht als de zon schijnt.

Maar goed, ik zal niet te veel over het weer zeuren want ik kan me zo voorstellen dat jullie daar in NL helemaal geen boodschap aan hebben. Ik blijf natuurlijk wel een echte Hollander die gewoon graag over het weer zeurt;-)

Het was luxe kamperen deze keer want we hadden een nieuw foam luchtbed gekocht [met dank aan de familie voor de euro's die voor onze verjaardagen deze kant op waren gestuurd]. De tijd van het gewone luchtbed is voorgoed voorbij! Je moet wel bijna ook een nieuwe auto aanschaffen want het is een behoorlijk pakket. En we moesten 300 meter lopen naar onze camping.............maar 'snachts lagen we heerlijk.

Omdat de euro's nog niet op waren hebben we dit camping tafeltje er ook bij gedaan. Dat was dan weer wel heel handig klein.

En omdat we het weer dus niet mee hadden [sorry, nu hou ik er echt over op] hebben we de zaterdagmiddag uitgetrokken voor een heerlijke uitgebreide lunch in een leuke brasserie in Huskisson.

I've been every where man........

Onze camper op het verlaten Elizabeth Beach

Eva en Det

De zon die in rook ondergaat

bosbranden, ook in New South Wales

John en Eva

Oesters

Het werd het Noorden..................

We zijn 10 dagen weggeweest, hebben 2200 km afgelegd en zijn tot Byron Bay gekomen voor we, via de Hunter Valley, weer huiswaarts zijn gekeerd. Zoveel kilometers afgelegd en de staat NewSouth Wales niet uitgeweest. De immense afstanden die je hier af kunt leggen, het blijft me verbazen. Het overvalt me altijd weer als ik echt op pad ben. Vele kilometers later kijk je op de kaart en dan zie je dat je echt maar een heel klein stukje hebt gezien.

Het was lekker om weg te zijn. Ik had meteen een vakantiegevoel, had het gevoel dat ik al heel lang weg was en ook het gevoel dat ik nog heel lang weg wilde blijven. Genieten van de zon, de mooie afgelegen plekjes waar we onze camper konden parkeren, wakker worden en de zee in kunnen rennen [nou ja rennen, het duurt toch altijd wel even voor ik door ben, maar toch, het idee dat het kan is leuk.....]

Ook was het confronterend. Een camper huren en erop uit trekken wilden we met Luca doen. Het was DE manier om met haar te reizen hadden we bedacht, veilig om in Australie te blijven en een koelkastje aan boord om haar medicatie koel te houden. Dus bij veel dingen vroegen we ons af ,in gedachten of hardop, hoe ze het gevonden zou hebben.
Tijdens een prachtige zonsondergang [niet die van de foto] voelde ik haar aanwezigheid heel sterk. Ik kon me haar lieve gezichtje zo sterk voor de geest halen, het was alsof ze in de lucht was en ik haar op die manier kon voelen.

Thuis komen was moeilijk, zo'n leeg, stil huis. Ik heb 2 dagen gehuild, toen voelde ik me weer wat lichter.

En dan alle rampen in de week dat we weg waren! Ongelooflijk, alle bosbranden in Victoria. Zoveel mensen die alles kwijt zijn maar vinden dat ze geluk hebben gehad omdat ze nog leven. Al die mensen en kinderen die omgekomen zijn. Ik las het verhaal van een ouder echtpaar die hun zoon, schoondochter en 2 kleindochters verloren. Hoe pak je in godsnaam de draad weer op. Als ik tegenwoordig dit soort dingen lees doet het me zoveel meer. De dood is ongewenst een groot onderdeel van mijn leven geworden.

Eva is in de afgelopen week een paar dagen naar een vriendin in Brisbane geweest en morgen gaan we kamperen in Jervis Bay [Ja, naar het Zuiden!] Mijn lievelings bestemming in New south Wales.

Alana is deze hele week in Sydney en ook Margot en John waren over uit NL. Zo gezellig om al deze "Amsterdam mensen" te zien, echt heel erg leuk. Kon het maar vaker zo.

Eva to the rescue!!!

Eva uit NL is afgelopen woensdag bij ons aangekomen [na een week Nieuw Zeeland] en ze blijft tot eind van deze maand. En de afleiding die zij brengt is zo welkom en zo nodig!
Ik moet het kort houden want we hebben een camper voor de deur staan en het plan is om binnen het komende uur te vertrekken. En ik hoor John en Eva zwoegen beneden om alles in te pakken, dus wel zo aardig van mij om te gaan helpen. Zij willen richting het noorden, ik liever richting het zuiden...........maar eigenlijk maakt het helemaal niet uit. Even weg is wat we nodig hebben.
En om de vraag van Miranda te beantwoorden; Ja, het gaat wel weer een beetje. Maar wat hebben we jullie allemaal nodig zeg!

overleven

Vandaag ben ik jarig maar ik voel me verre van feestelijk.
Vanuit mijn raam zie ik dat de hoge kantoorgebouwen van de stad zijn opgeslokt door de mist. En het regent.
Maar zelfs als de lucht strak blauw was geweest en de zon had geschenen zou dat niet veel hebben uitgemaakt.
Vorige week was een moeilijke week, misschien wel een van de moeilijkste tot nu toe. Het begon met een volgepland, druk weekend en de realisatie dat we dat nog helemaal niet aankunnen. Drie aaneengesloten avonden de deur uit, met vrienden afspreken, uit eten, sociaal en gezellig doen, het is te veel. En dat maakt me boos. Het maakt me boos dat het leven ons een zo harde klap heeft gegeven dat we er nog van wankelen.

Ik mis Luca zo erg dat mijn lijf er pijn van doet.
Vorige week was ik een dagje alleen thuis en heb ik haar DVD bekeken. Het begon met beelden van een 6 maanden jonge Luca. Ik moest eerst zo huilen dat ik door mijn tranen amper iets kon zien van de opnames. Maar toen moest ik lachen om de geluidjes die ze maakte en kon ik verder kijken zonder te huilen.
En wat ik zag maakte me zo trots. Een prachtig meisje. Haar ogen lief, zachtaardig en warm. Sprankelend, vol zelfvertrouwen, vol levenslust, vol trots.
En nu ik dit schrijf vraag ik me af waarom ze niet bij ons kon blijven.

Het is donker in mijn hoofd. Ik heb weinig motivatie om ook maar iets te ondernemen. Vraag me bij alles af waar ik het eigenlijk voor doe. Mijn lijf voelt zwaar en soms moet ik gaan zitten omdat ik het gevoel heb dat mijn benen me niet kunnen dragen.
Luca is dood en dat voel ik nu (pas) in het diepst van mijn wezen.

Verbouwen

Waar ik het nog helemaal niet over heb gehad is over het feit dat we gaan verbouwen. Voor mij bijna oud nieuws omdat we de knoop maanden geleden al hadden doorgehakt.

Het was wel een ENORME knoop om door te hakken. En daar hebben we dan ook lang over gedaan zeg. In de afgelopen jaren heb ik, af en aan, uren achter de computer gezeten, op zoek naar een ander huis. Ik keek naar van alles, van bouwvallen tot luxe, gerenoveerde huizen. Ook keek ik in verschillende wijken van Sydney. We hebben heel wat huizen gezien, soms omdat het echt iets leek, vaak ook omdat ik gewoon heel nieuwsgierig was. Het ene weekend waren we in Surry Hills te vinden, het volgende in Redfern, dan weer in Balmain, Bondi Junction en soms zelfs in onze eigen buurt Darlinghurst. Halverwege vorig jaar hadden we zelfs een makelaar over de vloer en waren we overtuigd dat we zouden verkopen en tijdelijk te huren tot we ons volgende huis zouden kopen. We begonnen met inpakken om het huis zo toonbaar mogelijk te maken zodat het tijdens onze vakantie in NL open zou kunnen zijn voor inspectie. Tja, en toen begon het toch te knagen. Want 25 Sherbrooke is een leuk huis, quirky zoals ze hier zeggen. Het is oud [maar liefst 100 jaar, en dat is al snel oud hier]. Het voorste gedeelte van het huis was van origine een stal. De generaal had zijn verblijf in Palmer Street, in het huis direct achter ons en hij hield zijn paard in Sherbrooke Street. Toen John het in 1993 kocht had het zelfs een hijsbalk boven dat kleine raampje bovenin de voorgevel. Om de balen hooi naar boven te krijgen. Die hijsbalk gaan we zeker weer terug laten komen.
Het zou zo in Amsterdam kunnen staan!

Quirky dus, anders dan anders, geen doorsnee terrace of cottage, zoals je die hier zoveel ziet. En met 2 verdiepingen hebben we best veel ruimte, alleen door hoe het nu is ingedeeld gebruiken we maar 2/3 van het huis. De keuken is op de eerste verdieping, direct achter die deuren. Dat zijn ook de deuren waar John uit viel en zijn beide hielbenen brak........
En nee, ik had hem niet geduwd...............
En ja, het is gelukkig allemaal goed gekomen, hij heeft nu alleen een nog grotere schoenmaat........


Met de keuken dus op de eerste verdieping hebben we daar ook de woonkamer. Met de slaapkamers boven maken we van de begane grond eigenlijk helemaal geen gebruik. En dat gaan we veranderen. We gaan de keuken en woonkamer naar beneden verplaatsen zodat we meer gebruik van onze "achtertuin"
kunnen maken. En onze douche is op de eerste verdieping, grenzend aan de keuken. Vraag me niet waarom. Dat gaat dus ook veranderen.
Met behulp van een leuke architect die een paar jaar in Amsterdam heeft gestudeerd liggen onze plannen nu bij de gemeente. Begin Januari is er iemand van de gemeente langs geweest om de bestaande situatie te beoordelen. Dat was snel want we hadden de plannen net voor kerst ingediend. Hopelijk houden ze dat tempo vast daar bij de gemeente.
Het zal een hectische tijd worden. Het is een grote verbouwing en uit eigen ervaring weten we dat het stressvol is. We hadden de knoop doorgehakt voordat Luca overleed. We hadden al een paar afspraken gehad met de architect. De dinsdag dat Luca overleed stond hij voor een dichte deur, we hadden die ochtend ook een afspraak met hem. Om de een of andere reden is het belangrijk voor mij dat het een beslissing van voor haar overlijden is. We weten dat we ons niet zomaar in iets storten, bijvoorbeeld als reactie op wat er is gebeurd. En het biedt afleiding. We hebben verschillende afspraken gehad bij Matt [de architect]. De meeste keren gingen we met een zwaar gevoel richting zijn kantoor om er vervolgens energiek vandaan te komen. Want het is leuk om je eigen huis tot in detail te plannen en te fantaseren over hoe het zal worden. Zelfs in deze omstandigheden.

Lekker!

Bij de Thomas Dux supermarkt in Paddington verkopen ze gewoon echte De Ruijter Hagelslag! En vlokken! Melk en Puur! Wel bijna 6 dollar voor een pakje van 200 gram, maar dat mag de pret niet drukken! Ik ga nog even een beschuitje smeren.........

Ik volg een paar blogs en websites van andere mensen. Ik vind het wel leuk, een beetje binnenkijken in de keuken van andere Nederlanders in Australie. Of Nederlanders in Australie die inmiddels weer terug zijn in Nederland.
En ik vind het fijn om de ervaringen te lezen van andere ouders met een kindje met een hartafwijking. Dus dagelijks ga ik zo wel een stuk of 11 blogs langs om even te “lurken” zoals dat geloof ik ook wel wordt genoemd [wel lezen maar niet reageren]. Ik moet zeggen, een reaktie zo af en toe is zeker leuk, maar ik schrijf toch met name om iedereen die niet in mijn directe omgeving is, op de hoogte te houden van ons reilen en zeilen. En bovenal is het erg therapeutisch. Als ik uitgebreid heb geschreven over hoe het met ons gaat, hoe moeilijk en emotioneel dat ook is, kan ik me opgelucht voelen. Dan is het eruit, heb ik het van me af geschreven, dan voel ik me weer even wat lichter.

Toen ik mijn rijtje vandaag afging las ik op de website van Kira wat reacties van andere ouders over het wel of niet de naam van je overleden kindje vermelden, hier ging het om kerstkaarten.
Vorig jaar waren wij in het ziekenhuis in Melbourne druk bezig met onze kerstkaarten, een stempel van Luca’s voetje op iedere kaart, haar “handtekening” als het ware. Dit jaar heb ik geen enkele kerstkaart gestuurd, de motivatie was er niet. Ik heb mijn moeder een kaart gestuurd voor haar verjaardag, ook namens Luca. Ik heb net een kaart op de bus gedaan voor de verjaardag van een vriendin, niet namens Luca…………..Het is nogal gevoelsmatig.
Toen we afgelopen zaterdag aan het wandelen waren in het National Park liepen we samen op met wat Engelse backpackers. Ik raakte aan de praat met een van hen en op een gegeven moment vroeg zij of wij kinderen hadden. Ja, zei ik, we hadden een klein meisje maar ze is dood gegaan.
Wat een schok moet het zijn om dat als antwoord te krijgen. Ik vond haar reactie wel goed. Ze zei hoe erg ze het vond dat te horen en ze vroeg hoe lang geleden het was. Dat vind ik best dapper.
Het is een vraag die ik nooit met nee zal beantwoorden, zo voel ik dat nu. Het bestaan van Luca ontkennen kan en wil ik niet.

Het Engelse meisje wandelde daarna verder met haar vrienden. Misschien had ze dat evengoed gedaan [ons tempo ligt nogal hoog natuurlijk in verband met die endorfine rush waar we het toch ook voor doen;-)] Misschien voelde ze zich ongemakkelijk………wie zal het zeggen.

3 Maanden doen we het nu al zonder Luca. Ik huil voor mezelf omdat ik Luca zo mis. Ik huil voor John omdat ik zie hoe hij haar mist. Ik huil voor Luca omdat ze zo genoot van het leven en dat maar zo kort heeft kunnen doen. Ik huil voor haar oma’s en opa’s, omdat zij hun enige kleinkind moeten missen en omdat ze het verdriet van hun eigen kinderen weg willen nemen maar dat niet kunnen. En ik huil voor iedereen die Luca mist en verdriet heeft om ons. En dan nog zijn mijn tranen niet op.

Nu ga ik onder de douche, tranen wegspoelen. Ik ga straks een hapje eten met Linda, girls only, lekker de hele avond Nederlands praten.
Life goes on………..