Luca

Vandaag hebben we afscheid genomen van Luca.
Ik wil er alles over schrijven maar dat kan ik nu niet.
Een vriend van ons heeft een gedicht voorgelezen.
Het heeft mij in mijn hart geraakt.
Het geeft voor mij alles weer.

"Do not stand at my grave and weep
I am not there, I do not sleep

I am a thousand winds that blow
I am the diamond glints on snow

I am the sunlight on ripened grain
I am the gentle autumn rain

When you awaken in the morning’s hush
I am the swift uplifting rush

Of quiet birds in circled flight
I am the soft stars that shine at night

Do not stand at my grave and cry
I am not there, I did not die"

een week later

Ik krijg veel berichtjes en emails om te vragen of Luca thuis is. En of we al meer weten over de autopsie. Tijd voor een update dus. Ze is inderdaad thuis. Adam, de begrafenisondernemer heeft haar zaterdagmiddag thuis gebracht. We waren erg zenuwachtig, we hadden haar sinds woensdag niet meer gezien. Maar dat gevoel viel direct van ons af. We zagen direct; dit is ons meisje maar ze is er niet meer. En het helpt, want ik kreeg het gevoel dat ze bij Oma aan het logeren was, een tijdelijk iets in plaats van een definitief iets.
De afgelopen dagen zijn erg druk geweest. Veel mensen komen langs om ons te zien en om afscheid te nemen van Luca. Ze ligt beneden in een kamer die we af kunnen sluiten, de enige kamer in ons huis waarbij dat kan. We hebben haar bedje daar neergezet en al haar speelgoed en de bloemen die we gekregen hebben.
We praten, lachen en huilen. We slapen en eten [dit laatste dankzij Alana die hier al sinds vrijdag is en voor ons zorgt]. We gaan naar buiten om een boodschap te doen, we nemen de telefoon op, maken plannen voor woensdag om die vervolgens weer te wijzigen. We schilderen haar kistje in het thema van haar favoriete programma “The Night Garden”, zo komen we de dagen door.
We hebben met de kinderarts geproken en de eerste bevindingen van de autopsie geven geen duidelijke doodsoorzaak. De veranderingen die operatief bij haar zijn aangebracht waren allemaal intact. Het zal nog zeker 4 tot 6 weken duren voor alle artsen bij elkaar zijn geweest. Misschien weten we dan meer maar de kinderarts gaf al aan dat we misschien ook nooit een duidelijk antwoord zullen krijgen over wat er nu precies met haar is gebeurd.
Ik vind het op dit moment ook niet zo belangrijk, we krijgen haar er niet mee terug.

Ze is er niet meer

En dan is het moment gekomen waarop ik achter de computer zit om dat meest gevreesde bericht te schrijven. Het bericht dat Luca is overleden. Dat ze er niet meer is.
Ze is dinsdagochtend rond 7 uur overleden in het ziekenhuis.
We waren zondag bij de ouders van John en we waren aan het spelen, rondlopen. Ze was energiek en aan het lachen en toen John haar oppakte leek ze in zijn armen in slaap te vallen. Ze gaapte en haar hoofd begon te knikkenbollen. Ze ademde niet meer maar de moeder van John kreeg haar wel weer op gang. De ambulance heeft ons naar een ziekenhuis daar in de buurt gebracht. Ze knapte wel weer op maar haar hartslag was erg onregelmatig en hoog en haar ademhaling erg snel. Toen zijn we overgebracht naar ons eigen ziekenhuis. Ze hebben geprobeerd haar hartslag omlaag te krijgen met medicatie. Ze was erg moe en uitgeput en kon ook haar drinken niet binnenhouden. Ik had haar die dinsdagochtend net verschoond en bij mij op schoot genomen toen ik haar lichaampje voelde spannen. Ik zag haar teentjes krullen en heb direct om hulp geroepen. Ze zijn lang met haar bezig geweest maar hebben haar niet kunnen redden. Ze hebben een autopsie gedaan om na te gaan wat de doodsoorzaak is. Hier zullen we morgen bericht van krijgen.

Natuurlijk waren we altijd bezorgd dat het mis zou gaan met haar maar dit hadden we niet verwacht. Niet al zo snel en ook niet op deze manier.

Luca is nu nog in het ziekenhuis maar zodra ze haar lichaampje vrij geven willen wij haar naar huis halen. Dit is niet zo heel gebruikelijk in Australie dus daar moeten we zelf wel het een en ander voor regelen. De crematie zal volgende week woensdag plaatsvinden.
Hoewel we eigenlijk druk zouden moeten zijn met dingen regelen besteden we meer tijd aan het praten over haar. Wij vonden haar zo’n bijzonder meisje, lief, makkelijk, overal voor in, wijs en heel natuurlijk. We hebben zo’n goede tijd met haar gehad en zo van haar genoten en voor zover wij konden zien was dat zo voor iedereen die met haar in contact kwam. Niet alleen onze familie en vrienden maar ook gewoon mensen op straat.

We hopen snel naar Nederland te komen om ook met jullie bij elkaar te kunnen zijn en afscheid van haar te nemen.

Zwemmen

Afgelopen Vrijdag was het hier 35 graden. Naar het strand dus, zullen jullie denken. Maar omdat ze hier op de stranden geen bedden en parasols verhuren en ik het niet zag zitten om alles in mijn eentje te sjouwen, viel de keus op het zwembad. En niet zomaar een zwembad, maar het mooi gelegen Andrew Boy Charlton zwembad. Aan de ene kant de Botanical Gardens, aan de andere kant de Baai van Woolloomooloo. Een groot zwembad om baantjes te trekken en een kleiner bad voor kinderen en een heel ondiep badje voor de echte kleintjes. Over het hele kindergedeelte zijn zeilen gespannen dus dat ligt lekker in de schaduw. De baden zijn gevuld met zeewater en er wordt een klein beetje chloor gebruikt voor de hygiene.
Veel aangenamer dus dan een gewoon zwembad.
Nu had ik voor Luca allemaal van die leuke badpakjes gekocht, vergeet ik er gewoon een in de zwemtas te stoppen. Ook jammer, nu moest ze dan alleen in zo'n zwemluiertje. Het mocht de pret niet drukken, het was voor haar de eerste keer en ze vond het GEWELDIG! Eerst een beetje door dat ondiepe badje lopen, maar toen wilde ze toch al snel eens verder gaan kijken. Het 1 meter diepe bad vond ze te gek. In eerste instantie wel een beetje koud, maar stoer als ze is zeurt ze daar niet over. Een jongetje van een jaar of 9, die ook aan het zwemmen was zei:" she is cute!" Dus ik zei: "nou, dank je wel". Nog een beetje kletsen en toen vroeg hij waarom ze dat litteken heeft. Uitgelegd, en weer verder kletsen. God, wat hou ik van de openheid en eenvoud van kinderen. Daar kunnen veel volwassenen nog wat van leren.
Ik denk dat we hier van de zomer wel veel naar toe zullen gaan. Er waren ook behoorlijk wat moeders met kinderen. Een aantal ervan leken me wel heel erg ok. Zij verkiezen het zwembad boven het strand, dus die zal ik nog wel vaker tegenkomen.
Luca was geweldig. Zowel in als uit het water. Ze wilde overal en bij iedereen even kijken, het is ook zo'n sociaal diertje.
Ik heb helaas geen foto's, had geen camera meegenomen. Doe ik volgende keer zeker!

Deze foto was van afgelopen donderdag. We hadden met Linda en Bonne afgesproken voor koffie. Toen was het ook al lekker warm.

Weer thuis..........

Of nou ja, thuis, want wat is nou eigenlijk thuis. De afgelopen 3 weken was ik ook thuis. En wat hebben we een goede tijd gehad. Ik wil ook wel eerst even de weergoden bedanken voor die Indian Summer. Als het 3 weken met bakken uit de hemel was gekomen had de vakantie er vast anders uitgezien. Dan had Luca niet met haar Opa op de fiets gekund, met haar Oma een blokje om gekund, hadden wij niet met vrienden op terrasjes kunnen zitten en door Utrecht en Amsterdam kunnen slenteren, hadden we niet met Jasper en Lisa door de grachten van Amsterdam kunnen varen, enz, enz. Twee jaar geleden hadden we ook al zo'n geluk met het weer. Het is dat ik uit eigen ervaring beter weet maar anders zou ik bijna denken dat het altijd mooi weer is in Nederland.
Het was super om iedereen weer te zien [nou ja, bijna iedereen]. En geweldig om te merken dat we gewoon de draad weer op kunnen pakken, alsof het gisteren was dat we elkaar voor het laatst zagen ipv 2 jaar geleden. Het was geweldig om Luca aan jullie voor te stellen en wat hebben jullie haar verwend. Ik denk dat onze bagage bijna 10 kilo zwaarder was als op de heenweg, dus dan weten jullie het wel. Ik ben ook wel een soort van trots dat we toch besloten hebben om te komen. En dat het allemaal zo goed is gegaan maakt het voor herhaling vatbaar. Het voelt als een soort overwinning op mezelf. Toch veel zorgen gemaakt en hartstikke zenuwachtig voor vertrek en dan gaat het gewoon allemaal zo goed.
Ik heb heel erg bij kunnen komen in de afgelopen 3 weken. De zorg voor Luca kunnen delen met mama en papa, dat was echt zo lekker. Het was heerlijk om Luca bij mijn ouders te laten en even met John alleen weg te kunnen. En om geen boodschappen te hoeven doen, geen eten te hoeven koken, te wassen en ga zo maar door. Ze hebben alles voor ons gedaan. Zelfs toen John op dag 2 de bumper van mijn vader's auto reed werd daar vriendelijk om gelachen, nou, wat wil je nog meer;-) Het is echt een goed vakantie adres, ik kan het jullie aanraden;-)
En dan zijn we weer in Sydney. Missen doe ik jullie allemaal al. Maar ik ga niet zeuren, ik ben zo blij met de afgelopen 3 weken, ik voel me een bevoorrecht mens. Het glas is op dit moment half vol!

Weekend in Amsterdam

We spent the weekend in Amsterdam, catching up with John's brothers Dan [on the left] who lives in England and Warwick [on the right] and Warwicks girlfriend Cornelia who live in Germany. It was great they could make it to Amsterdam to see us.

We also caught up with some friends from Amsterdam [Sandra and Martijn in the photo below]. The weather was perfect and we had a lovely afternoon.
And Isabel, Bas and their daughter Olivia in the photo below.

And Margot and Ilse in the photo below

I am taking my bike back to Sydney and uncle Jacco gave us the best present; a little bike chair for Luca! Can't wait to conquer those Sydney hills with her.

John and I had a lovely 2 days in Amsterdam while Luca stayed with Oma and Opa. Very enjoyable for everyone!

Help!!!! Time is going too fast! I already knew this was going to be the case. 3Weeks is just not enough. We have done a lot though in our first week here and this week coming is going to be very busy too. I think I need a holiday after this trip;-)
These photo's were made early last week.

This is my cousin Evelien
and her gorgeous kids Bas and Anne.
Luca had a ball playing with both of them.

Here Luca is wearing my dad's reading glasses
and here she is getting ready for her first bike ride

We stayed at Natascha for a couple of days and we had a get together with friends at her place. It was great to see everyone and I wish I could sit with each of them for a proper catch up.

In Natascha's back yard after some lovely pasta

And with Jip on the couch

Catching up with Ciska, Miranda, Thom [Wanda's little boy]and Nika [Ciska's little girl]

and Wanda