Een speciaal Sinterklaasfeest

Afgelopen zaterdag was de geboortedag van Niclas. Ik heb al eerder over hem en zijn ouders geschreven, maar nog even in het kort;
Niclas is het zoontje van Anabella en Rene. Zij is Australische, hij Nederlander. Niclas overleed bijna 2 jaar geleden. De verpleegkundige van het consultatieburo heeft ons met elkaar in contact gebracht en sinds die tijd trekken we veel met elkaar op.

Afgelopen zaterdag, op 4 december, had Niclas 5 moeten worden. 1 dag voor Sinterklaas, naar wie hij zijdelings vernoemd is omdat Rene en Anabella zoveel leuke herinneringen hebben aan de Sinterklaas traditie. Zij hebben deze dag gebruikt om samen met hun familie en vrienden Niclas te herdenken en dat hebben ze heel mooi gedaan.
Ze hadden iedereen uitgenodigd om naar Centenial Park te komen op de plek waar zij vorig jaar bomen hebben geplant voor Niclas en Emily, hun dochtertje. En ze hadden iedereen gevraagd om een gedichtje voor Niclas te schrijven, zoals wij dat doen als we Sinterklaas vieren. We hebben allemaal ons eigen gedichtje voorgelezen en deze daarna in de boom van Niclas gehangen. Er vloeide veel tranen maar er werd ook gelachen, om de grappige gebeurtenissen en leuke herinneringen die werden beschreven.

Daarna was het tijd voor de kinderen om hun schoen te zetten, onder de boom van Niclas. “Waarom?” hoorde ik verschillende Australische kinderen vragen. Goede vraag natuurlijk en sommigen waren ook behoorlijk sceptisch. Alleen de belofte dat ze de schoen terug zouden krijgen MET een kadootje erin trok ze over de streep.
En vervolgens werden de broer van Anabella en een vriend omgetoverd tot Sint en Piet. Samen met nog een Nederlander in het gezelschap hebben we nog even de puntjes op de i gezet want een Sinterklaas zonder baard kan natuurlijk niet. Waar een stuk keukenrol al niet goed voor kan zijn!
Alle kinderen kregen een kadootje met gedicht in hun schoen. Ook voor Luca was er een pakje met gedicht.

Sint en Piet

Niclas' boom

een kadootje voor Anouk en Luca

Rene met Anouk en Emily


Het is niet dat ik een antwoord verwacht maar ik vraag me af waarom kinderen doodgaan....

garage sale

Afgelopen zaterdag vroeg uit de veren om op tijd op de markt te zijn en mijn spullen uit te stallen. Kraampje zag er leuk uit tot het met bakken uit de hemel kwam zetten. Af en toe heb ik het gevoel weer in NL te wonen, zoveel regen als er valt.
Gelukkig klaarde het weer op en heb ik toch nog het een en ander verkocht.
Ik had zowaar een klein beetje een Koninginnedaggevoel

Is het gek..............

............als je jaloers bent op de ouders van een kindje dat voor de derde keer een openhartoperatie heeft ondergaan? Dat je zou willen dat jij het was die naast het ziekenhuisbed zat, een warm handje in jou hand, wachtend tot de oogjes opengaan?

De afgelopen 2 weekenden

Het afgelopen weekend zijn we druk geweest. Eindelijk, eindelijk konden we zelf iets doen in het nieuwe huis. We hebben de muren van de woonkamer een eerste laag verf gegeven. Dat moest gebeuren voor ze de betonnen vloer gaan schuren, ter bescherming van de gipswanden. Dus al zijn de mooie fris witte muren maar van korte duur, het was toch lekker om bezig te zijn. En afgelopen zaterdag op de
Growers Market op Taylor Square vond ik deze houten zitjes voor buiten, 6 stuks voor 120 dollar [85 euro]daar kan ik ze zelf niet voor maken!

Het was de eerste keer dat de organisatoren mensen uit de buurt hun spullen lieten verkopen op deze markt. Hartstikke leuk initiatief, heb voor volgende week een kraampje gehuurd en hoop zo van veel dingen af te komen waar geen plaats voor is in het nieuwe huis.
Zondagochtend vroeg met Anouk naar de bakker en de speeltuin en daarna naar pilates, dit alles zonder eerst een kopje koffie. Blijkt dat ik toch wel een shot caffeine nodig heb om een beetje op gang te komen en te blijven!Nee,van pilates kwam niet veel terecht. Nu moet ik trouwens zeggen dat de andere deelnemers ook niet boordevol energie hun oefeningen deden. Tja, het blijft natuurlijk zondagochtend.
Aan het eind van de ochtend zijn we naar de ouders van John gegaan. Zij gaan verhuizen, waarschijnlijk volgende week al. Ze gaan naar Queens Park, een mooie wijk zo'n 10 minuten bij ons vandaan. Het heeft allemaal nogal wat voeten in aarde maar ik hoop dat het voor iedereen een verbetering zal zijn.
Verder werd er het hele weekend voor ons gekookt, bbq bij Rachel en Matt en curry bij Amy, yummie.

De foto's hieronder zijn van het weekend daarvoor, heerlijk strandweer was het toen

Thailand, de bruiloft

Inmiddels alweer 2,5 week terug van onze vakantie in Thailand [snik] en niet meer dan 1 foto op mijn blog. Dat kan natuurlijk niet, want ook al was het een hele lekkere luie vakantie, er is natuurlijk wel het een en ander te delen en zijn er meer foto’s dan die ene waar John met een dik oog op staat [hoe hij aan dat dikke oog kwam is al een verhaal op zich].
De voornaamste reden waarom we in Oktober, het staartje van het regenseizoen, naar Thailand gingen was:
1.omdat Alana ging trouwen
Alana is ons Australische vriendinnetje die we zo’n 11 jaar geleden in Amsterdam hebben leren kennen. Wij hebben een tijdje bij haar in Amsterdam gewoond toen onze verbouwing daar maar duurde en duurde [story of our life] en zij heeft een tijdje bij ons in Sydney gewoond voordat ze zich, via nog een tussenstop in Amsterdam, settelde in Melbourne. Daar kwam ze een paar jaar geleden Jose uit Uruguay tegen met wie ze nu inmiddels gelukkig getrouwd is en, ook niet onbelangrijk, met wie ze in februari de komst van een baby boy zal vieren.
Met vrienden in beide hemisferen valt er iets te zeggen voor een een leuke plek ergens in het midden en dan is Thailand natuurlijk meer dan een goede kandidaat, regenseizoen of niet.
Railay Beach aan de west kust in het zuiden van Thailand, was het uitverkoren strand en meer dan een magische plek, om te trouwen of gewoon, om te zijn.

het bruidspaar





vuur show

uitzicht vanaf het strand


Voor Alana en Jose was hun bruiloft een succes en hoe kan het ook anders,met je vrienden en familie op zo'n prachtig stukje van de wereld.
Ik zou er bijna over denken om ook te gaan trouwen.............bijna

feest

Hieperdepiep Hoera

Sawadee Ka

Inmiddels weer terug uit het land van de glimlach met een hele bos goede herinneringen en natuurlijk een lekker bruin kleurtje.