De verjaardag van Mark vierden we gisteren met een verjaardagslunch bij de ouders van John. De lente is begonnen en de blauwe regen en clivia's staan volop in bloei, de kleurencombinatie werkelijk schitterend.
En deze foto spreekt voor zich, toch?
maandag 27 september 2010
birthday boys
Afgelopen Zaterdag werden er twee verjaardagen gevierd. Die van mijn vader en van Mark, de broer van John, die 40 werd.
De verjaardag van Mark vierden we gisteren met een verjaardagslunch bij de ouders van John. De lente is begonnen en de blauwe regen en clivia's staan volop in bloei, de kleurencombinatie werkelijk schitterend.
En deze foto spreekt voor zich, toch?
De verjaardag van Mark vierden we gisteren met een verjaardagslunch bij de ouders van John. De lente is begonnen en de blauwe regen en clivia's staan volop in bloei, de kleurencombinatie werkelijk schitterend.
En deze foto spreekt voor zich, toch?
woensdag 22 september 2010
zaterdag 18 september 2010
vooruitgang
derde slaapkamer
studeerkamer
uitzicht vanuit Anouk's slaapkamer
uitzicht vanuit onze slaapkamer
onze slaapkamer
studeerkamer
uitzicht vanuit Anouk's slaapkamer
uitzicht vanuit onze slaapkamer
onze slaapkamer
woensdag 15 september 2010
even iets rechtzetten
Dat is dus niet onze badkamer op de foto. Die foto had ik van de website van het tegelbedrijf gehaald om de tegels te laten zien. Maar zodra onze badkamer betegeld is zal ik er direct een foto van plaatsen.
maandag 13 september 2010
verbouwing
Vorige week vrijdag zei de aannemer; “hopefully we will be out of here before Christmas”.
Vervolgens het hele weekend wakker gelegen van die uitspraak want hoewel hij het met een lach zei was ik er toch niet helemaal zeker van of het nu een grap was of niet.
Dus de maandag erop maar even gecheckt en gelukkig, als er niks tegenzit, is de verbouwing voor het einde van het jaar dan toch echt klaar.
Tegen die tijd is het een project van ruim 2 jaar geweest. Of eigenlijk langer als we de tijd meerekenen die het heeft gekost om te beslissen of we zouden verhuizen of verbouwen. Dat was een bevalling op zich, het nemen van die beslissing en met enige regelmaat vraag ik me af of we niet beter toch hadden kunnen verhuizen. Niet alleen vanwege al het gedoe met de buren maar ook omdat het er , hoe zal ik het omschrijven, nogal roerig aan toe gaat momenteel in de buurt. We wonen om de hoek van Taylor Square, Oxford Street en met zoveel uitgaansgelegenheden in de buurt brengt dat natuurlijk nogal wat mensen naar onze wijk die Zaterdagavond volgens mij ALLEMAAL in onze straat probeerden te parkeren. Of ze denken dat het een gewoon doorgaanbare straat is en er precies voor ons huis achterkomen dat de straat dood loopt. Sommigen proberen dan te keren maar de straat is zo smal dat je al gauw 20 keer moet steken! De beste manier is om gewoon helemaal achteruit te rijden. Wij doen dat in sneltreinvaart maar de gemiddelde automobilist is daar toch niet zo bedreven in.
De buren van een paar huizen verder hadden een feestje en lieten Zondagochtend rond een uur of 4 wat mensen uit. Er was denk ik een karaoke wedstrijd gaande maar de nieuwe Australian Idol zat er zeker niet bij……
Dan is er om de haverklap politie in de straat. Crazy Lady, de buurvrouw die schuin tegenover ons woont, belt voor ieder wissewasje de politie. Momenteel heeft ze regelmatig bonje met haar bovenbuurman, nadat ze haar bovenbuurvrouw die eigenlijk ook een buurman was, heeft weggepest.
En vannacht was het ook weer raak. De een of andere dronkenlap die al schreeuwend in de straat heen en weer liep. Zal je net zien, slaapt Anouk een keer goed, worden we nog uit onze slaap gehouden.
Inner city living, never a dull moment……….
De voordelen wegen echter nog altijd op tegen de nadelen. Zo las ik op de blog van een andere Nederlander hier in Sydney over alle restaurants die 1 of meerdere Chef Hats [te vergelijken met de Michelin ster] hebben. De meeste zijn voor ons op loopafstand.
Maar goed ik wijk een beetje af van het onderwerp verbouwing. Een paar weken geleden hebben we de tegels voor wc en badkamer uitgezocht en die wilde ik eigenlijk even laten zien.
wit voor de badkamer
zwart voor wc
Vervolgens het hele weekend wakker gelegen van die uitspraak want hoewel hij het met een lach zei was ik er toch niet helemaal zeker van of het nu een grap was of niet.
Dus de maandag erop maar even gecheckt en gelukkig, als er niks tegenzit, is de verbouwing voor het einde van het jaar dan toch echt klaar.
Tegen die tijd is het een project van ruim 2 jaar geweest. Of eigenlijk langer als we de tijd meerekenen die het heeft gekost om te beslissen of we zouden verhuizen of verbouwen. Dat was een bevalling op zich, het nemen van die beslissing en met enige regelmaat vraag ik me af of we niet beter toch hadden kunnen verhuizen. Niet alleen vanwege al het gedoe met de buren maar ook omdat het er , hoe zal ik het omschrijven, nogal roerig aan toe gaat momenteel in de buurt. We wonen om de hoek van Taylor Square, Oxford Street en met zoveel uitgaansgelegenheden in de buurt brengt dat natuurlijk nogal wat mensen naar onze wijk die Zaterdagavond volgens mij ALLEMAAL in onze straat probeerden te parkeren. Of ze denken dat het een gewoon doorgaanbare straat is en er precies voor ons huis achterkomen dat de straat dood loopt. Sommigen proberen dan te keren maar de straat is zo smal dat je al gauw 20 keer moet steken! De beste manier is om gewoon helemaal achteruit te rijden. Wij doen dat in sneltreinvaart maar de gemiddelde automobilist is daar toch niet zo bedreven in.
De buren van een paar huizen verder hadden een feestje en lieten Zondagochtend rond een uur of 4 wat mensen uit. Er was denk ik een karaoke wedstrijd gaande maar de nieuwe Australian Idol zat er zeker niet bij……
Dan is er om de haverklap politie in de straat. Crazy Lady, de buurvrouw die schuin tegenover ons woont, belt voor ieder wissewasje de politie. Momenteel heeft ze regelmatig bonje met haar bovenbuurman, nadat ze haar bovenbuurvrouw die eigenlijk ook een buurman was, heeft weggepest.
En vannacht was het ook weer raak. De een of andere dronkenlap die al schreeuwend in de straat heen en weer liep. Zal je net zien, slaapt Anouk een keer goed, worden we nog uit onze slaap gehouden.
Inner city living, never a dull moment……….
De voordelen wegen echter nog altijd op tegen de nadelen. Zo las ik op de blog van een andere Nederlander hier in Sydney over alle restaurants die 1 of meerdere Chef Hats [te vergelijken met de Michelin ster] hebben. De meeste zijn voor ons op loopafstand.
Maar goed ik wijk een beetje af van het onderwerp verbouwing. Een paar weken geleden hebben we de tegels voor wc en badkamer uitgezocht en die wilde ik eigenlijk even laten zien.
wit voor de badkamer
zwart voor wc
maandag 30 augustus 2010
nachtrust
HET onderwerp van gesprek met andere moeders? Nachtrust…………of het gebrek eraan.
Toen Anouk 8 weken was sliep ze het klokje rond. Fijn natuurlijk, zeker omdat we momenteel in een nogal klein, open plan huisje wonen. We hebben 4 deuren in dit huis en daar zijn de voor- en achterdeur er al twee van. Dan nog een wc- en badkamerdeur en that’s it. Geen slaapkamerdeur die je achter je dicht kunt trekken om je vervolgens in een bad van stilte te wanen en net te doen of je helemaal alleen op de wereld, of in ieder geval helemaal alleen thuis, bent.
Dat klokje rond slapen hield ze vol tot we in NL waren. Jetlag en steeds weer bij andere mensen slapen bleek het recept voor gebroken nachten. En wat doe je met een huilende baby die familie en vrienden bij wie je te gast bent uit hun slaap houdt? Even snel aan de borst. Nou, dat hebben we geweten, toen we terugkwamen leek het wel of we een pasgeborene hadden in plaats van een 6 maanden oude baby.
Nu weet iedereen die Anouk gezien heeft, en zeker diegenen die haar in hun armen hebben gehad, dat ze niet ondervoed is en ze die extra nachtelijke voedingen niet nodig had. Na 2 onrustige nachten had ze de boodschap begrepen, geen gesnack meer in de nachtelijke uren.
Maar wakker worden doet ze nog steeds wel met enige regelmaat. Dan huilt ze. Soms is dit maar even en valt ze weer in slaap. Soms duurt het wat langer en dan gaat haar vader voor de bijl. Hij kan zijn meisje niet horen huilen en dus gaat hij naar boven, pakt haar liefdevol op, wiegt haar ritmisch heen en weer terwijl hij “why do fools fall in love” van Elvis Presley zingt.
In het boek “Baby Love” van de Australische verloskundige Robin Barker, wordt dit idyllische plaatje ook wel omschreven als een “external aid”. Hieronder valt alles wat je maar uit de kast haalt om je baby weer in slaap te krijgen. Een heel hoofdstuk wijdt ze eraan.
Anouk houdt van deze external aid, dat snap ik wel, daar kan ik haar geen ongelijk in geven. En haar vader geniet er ook van. Tot op zekere hoogte.
Want om 2 uur 's nachts onder je warme dekbed vandaan komen en met je blote voeten op de koude houten vloer staan met een bundle of joy van 11 kilo in je armen is toch minder.
Het boek zegt dat baby’s zo’n external aid niet zonder slag of stoot opgeven. En waarom zouden ze ook. Al meerdere keren hebben we ons plan van aanpak besproken maar wat overdag een goed idee lijkt is ‘s nachts toch moeilijk tot uitvoer te brengen, zo blijkt.
Misschien na de verbouwing, als we wel een slaapkamerdeur hebben om dicht te trekken......
dinsdag 17 augustus 2010
Blue Mountains
Weer thuis na een lang weekend Blue Mountains. Net als vorig jaar met Cam en Kate en net als vorig jaar ook weer naar Blackheath. Het was vorig jaar zo goed bevallen dat we voor deze keer een nachtje extra hadden geboekt. Maar ondanks die extra nacht is het weekend werkelijk voorbij gevlogen. Zaterdag was een perfecte dag. De zon scheen de hele dag en ik ben samen met Kate naar Mount Victoria gereden waar we vervolgens een wandeling van ruim 3 uur hebben gemaakt. Na even gelopen te hebben konden we de jassen al uittrekken, zo lekker was het. Zondag was een ander verhaal. Net toen John en ik Anouk in de rugzak hadden gehesen om met zijn drieen te gaan wandelen kwam het met bakken uit de hemel. Plan B was ook leuk, lunchen bij tante Joan in Katoomba. Prei en aardappel soep, meat pie en een goed glas Pinot Noir, meer winters kan het bijna niet. Inmiddels was het opgeklaard en zijn we alsnog gaan wandelen. De Minnehaha Falls wandeling was enorm de moeite waard. We zijn helemaal naar de voet van de waterval gelopen, een behoorlijke afdaling maar wel goed te doen met een goed begaanbaar pad en trapjes voor de wat steilere stukken. Wel zo fijn voor John want die had Anouk op zijn rug [de foto van Anouk en mij is alleen voor de show!]
Naast het wandelen natuurlijk genoten van de kookkunsten van Cam en John en van dat grote ligbad met dat prachtige uitzicht.
Volgend jaar weer!
Naast het wandelen natuurlijk genoten van de kookkunsten van Cam en John en van dat grote ligbad met dat prachtige uitzicht.
Volgend jaar weer!
woensdag 4 augustus 2010
Luca's geboortedag
3 jaar zou ze zijn geworden vandaag. Gisteravond zouden we, nadat ze naar bed was gegaan, de kamer versierd hebben. Haar kadootjes zouden al gekocht en mooi ingepakt zijn. Vriendjes en vriendinnetjes uitgenodigd, lang zal ze leven zingen, kaarsjes uitblazen, taart eten...............
Terwijl het vorig jaar al snel duidelijk was dat we voor haar verjaardag in Melbourne wilden zijn vond ik het dit jaar moeilijker om te bedenken hoe ik de dag door wilde brengen. Hopende op een mooie dag besloten we te doen waar we zo vertrouwd mee zijn geworden na haar overlijden, wandelen. En het was een prachtige dag, de zon scheen volop en gaf ons een warm en behaaglijk gevoel. Het uitzicht vanuit de Bible Garden over Palm Beach en Pittwater was indrukwekkend, de klim naar de vuurtoren pittig. Goed om het hoofd wat leger te maken. We hebben 4 ballonnen opgelaten, symbolisch voor ons gezin dat uit 4 bestaat. Anouk heeft ze uiteindelijk opgelaten, ik kon ze maar niet loslaten. Dat kleine meisje, zonder dat ze het weet is ze onze grote steun en toeverlaat.
Al met al een goede dag. Maar ik hoef natuurlijk niemand te vertellen dat we hem graag anders doorgebracht zouden hebben.
Luca in Augustus 2008
Terwijl het vorig jaar al snel duidelijk was dat we voor haar verjaardag in Melbourne wilden zijn vond ik het dit jaar moeilijker om te bedenken hoe ik de dag door wilde brengen. Hopende op een mooie dag besloten we te doen waar we zo vertrouwd mee zijn geworden na haar overlijden, wandelen. En het was een prachtige dag, de zon scheen volop en gaf ons een warm en behaaglijk gevoel. Het uitzicht vanuit de Bible Garden over Palm Beach en Pittwater was indrukwekkend, de klim naar de vuurtoren pittig. Goed om het hoofd wat leger te maken. We hebben 4 ballonnen opgelaten, symbolisch voor ons gezin dat uit 4 bestaat. Anouk heeft ze uiteindelijk opgelaten, ik kon ze maar niet loslaten. Dat kleine meisje, zonder dat ze het weet is ze onze grote steun en toeverlaat.
Al met al een goede dag. Maar ik hoef natuurlijk niemand te vertellen dat we hem graag anders doorgebracht zouden hebben.
Luca in Augustus 2008
Abonneren op:
Posts (Atom)
