Geduld is een schone zaak.....

We halen alle natuurlijke middeltjes uit de kast maar nog altijd geen baby.

39 weken

Wat gebeurt er zoal op de hoek van jouw straat?

Eveline kwam gisteren koffie drinken. En met nog een week te gaan kwam ze voor de gelegenheid naar mijn buurtje. Nou dat heeft ze geweten ook! We waren net op tijd de straat uit op weg naar een leuk cafe, anders hadden we 2 uur lang in huis moeten blijven. Lees dit even.
En dat allemaal op de hoek van onze straat! Je zou er een kind van krijgen..............[op dat vlak is alles nog rustig helaas]

sweetest little girl

Gisteren was het een jaar geleden dat Luca overleed. Ik vind het onvoorstelbaar dat we het al een jaar zonder haar doen. In dit jaar heb ik mijn langste minuten, uren en dagen gekend en nu is het dan toch zomaar voorbij. Over twee maanden is Luca dan al langer dood dan dat ze bij ons is geweest.
In de afgelopen paar weken hebben we veel afleiding gehad en ik voelde me goed en ook wel sterk. "Misschien rollen we er wel redelijk doorheen" dacht ik. Of hoopte ik.
Voor John was het afgelopen Zondag en Dinsdag erg moeilijk, de dagen waarop ze vorig jaar instortte en overleed. Voor mij waren het de eigenlijke datums, 5 en 7 Oktober. Gisteren was het of er een hele zware deken over me heen lag die ik met geen mogelijkheid van me af kon schudden. Een lange wandeling had ons waarschijnlijk goed gedaan, zoals dat ons goed deed net na haar overlijden, maar met haar zusje op komst was dat geen mogelijkheid.
Vorig jaar kregen we van Linda een mooie orchidee en ik nam me toen voor om op 7 oktober altijd een bloeiende orchidee in huis te hebben. Die hebben we gisteren gekocht en dat voelde goed. Zo ook alle emails, sms berichtjes, kaartjes en telefoontjes. Dat jullie aan ons en Luca denken en ons dat ook laten weten is ons heel erg veel waard.

De afgelopen dagen werden nog wat overschaduwd door een bezoek aan de verloskundige afgelopen dinsdag waar bleek dat ook dit meisje in een stuit lag. Natuurlijk geen ramp maar voor ik het wist had ik een verwijsbrief voor een echo in mijn hand: "alleen om te kijken hoe ze precies ligt en of we haar kunnen draaien" waren de woorden van de verloskundige. Voor mij voelde het of ik ruim twee jaar terug in de tijd ging. Deze woorden had ik eerder gehoord en die echo toonde toen Luca's hartafwijking aan. "Wat zullen ze nu vinden" ging het steeds maar door mijn hoofd. De echo hebben we vanmiddag gehad en ze lag inmiddels alweer met haar hoofdje naar beneden en er kwamen geen andere nare dingen aan het licht. We konden haar gezichtje goed zien en haar lange haartjes die in het vruchtwater heen en weer gingen. Heel erg lief.
Terwijl John en ik de wachtkamer verlieten liepen er twee ziekenhuismedewerkers langs ons heen, druk in gesprek. "she is 36 weeks" en "heartcondition" vingen we op voor ze beiden een onderzoekskamer binnengingen. En weer gingen we ruim twee jaar terug in de tijd..........

Barney

Sinds afgelopen zaterdag passen we op Barney. Barney is het verjaardagskadootje voor Cam die vandaag jarig is. Kate wilde hem graag verrassen maar het nestje waar Barney uitkomt was afgelopen zaterdag bij de Cat Protection Society klaar om naar nieuwe adoptie families te gaan. Ik had aangeboden om tot vandaag op Barney te passen en wat was dat leuk! Hij is zo lief en gezellig. Hij eet, speelt en slaapt, het liefst bij mij in mijn nek, op mijn buik of op schoot.

Misschien is Cam wel helemaal niet blij met de verrassing, dan moeten wij Barney maar houden.......

Ik laat het jullie morgen weten.

zandstorm en meer

2 weken geleden alweer dat ik voor het laatst heb geschreven en ik heb het gevoel dat ik een enorme inhaalslag moet maken want er is veel gaande aan deze kant van de wereld.
Om maar te beginnen met die enorme zandstorm die gisterochtend de hele stad rood kleurde. Ik geloof dat het bij jullie het nieuws heeft gehaald [betekent waarschijnlijk dat er verder niet zoveel gaande is in Nederland en omstreken] maar eerlijk is eerlijk, het leverde de nodige mooie plaatjes op. De avond ervoor hadden we Frank, Elle en Kaio van het vliegveld gehaald en die hadden al de nodige hinder ondervonden van de storm. Een uur boven Sydney rondvliegen en een poging tot landen die werd afgebroken maakte het een spannende eerste ontmoeting met Sydney. Ook al heb ik natuurlijk helemaal geen invloed op het weer, ik voel me er toch een soort verantwoordelijk voor als er mensen uit NL overkomen. Dan wil ik gewoon zo graag dat het mooi weer is. En dat was ook de verwachting voor gisteren. Maar omdat de wind vanuit het westen de hele nacht flink had aangehouden werden we dus verrast met een flinke laag stof uit de outback. Heel spectaculair om te zien, dat zeker, maar om nu zo je vakantie in het zonnige Australie te beginnen? Gelukkig klaarde het in de loop van de middag op en was de lucht weer mooi blauw.

(Laat John nou net de auto hebben gewassen afgelopen weekend)

Afgelopen maandag is mijn zwangerschapsverlof ingegaan en dat was ook de dag dat de aannemer begon met de betonnen vloer. Die moet eruit omdat we vloerverwarming krijgen. Of nou ja, omdat ik vloerverwarming heb afgedwongen. John trekt het wel, zo'n 3 maanden per jaar in een koud huis doorbrengen maar ik ben er echt helemaal klaar mee! Anyway, de hele week dus al herrie want het beton is heeeeeel hard volgens de aannemer. En de buurman over de rooie omdat hij [een beetje] ingeparkeerd was. Schuin tegenover ons zijn ze ook aan het verbouwen en gisteren kregen we nieuwe buren dus het is echt een gekkenhuis in dit kleine straatje met vrachtwagens, containers, bouwvakkers en wat al niet meer. (Over een paar maanden ziet het ervast beter uit)

Ik heb me dus beslist niet verveeld de afgelopen week. Voldoende afleiding mag ik wel zeggen. Mijn laatste dag op het werk was trouwens leuk. Gelukkig geen stress om mijn werk afteronden, gezellig koffie gedronken met collega's en met een voldaan gevoel de deur achter me dichtgetrokken. In de afgelopen maanden zijn er zeker momenten geweest waarop ik dacht dat ik de verkeerde keuze had gemaakt om een andere baan aantenemen na het overlijden van Luca. Maar nu het achter de rug is heb ik toch een voldaan gevoel. Dit contract was een tijdelijk contract maar mijn manager wil me graag terug. Dat is een leuk compliment maar first things first en dat is dit meisje veilig op de wereld brengen! En van haar genieten! En haar komen laten zien in NL!

Dat gebeurt niet elke dag...........

Gisteren ontving onze receptioniste een telefoontje dat er binnen het uur een bom af zou gaan. Dat zorgde natuurlijk voor de nodige consternatie.......en een hele lange koffie en lunch pauze.
Klik hier voor een heus nieuws artikel.

De verbouwing is eindelijk begonnen!!!!!!

Dit is ons tijdelijk onderkomen.

over een paar maanden zie je hier de nieuwe badkamer en babykamer

en hier onze slaapkamer

studeerkamer

derde slaapkamer, misschien voor bezoek uit NL?

keuken en eetkamer en "achtertuin"

keuken en zitkamer

Als ik zeg "over een paar maanden" dan moeten jullie meer denken aan 7 maanden. Dus het gaat allemaal nog even duren maar over een kleine 8 weken hebben we hopelijk veel afleiding en gaat de tijd extra snel. Het huisje waar we nu zolang wonen is klein maar comfortabel en sinds vandaag opgeruimd en schoon. Het hele weekend zijn we eigenlijk druk geweest met "huis dingen". Het dek willen we opnieuw gebruiken dus dat hebben we gisteren op de kar gegooid en naar de ouders van John gebracht. Nou ja, WE, ik doe een beetje voor spek en bonen mee, bied vooral morele steun. Iedere keer als ik toch probeerde een plank te tillen kreeg ik van alle kanten te horen dat ik dat vooral niet moest doen. Zelfs van de buurman een paar huizen verderop, lachen hoor, die sociale controle. Vandaag hebben we heel veel gedaan, om 8 uur was ik al op weg naar de supermarkt. Dat ik de weg nog wist......... Petje af voor John die de afgelopen maanden heel erg goed voor mij heeft gezorgd, boodschappen doen, eten koken, hij heeft echt het merendeel op zich genomen. Daarna veel opgeruimd, schoongemaakt, kapstok opgehangen [nu kunnen we tenminste weer op de stoel zitten]. Nu zijn we moe maar heel voldaan.

Ik moet nog 2 weken werken, dan neem ik wat vakantie dagen op en daarna met zwangerschapsverlof! Kijk er erg naar uit. Het is hier inmiddels ook lente en het weer is meer dan aangenaam. Over 2 weken komen Elle, Frank en Kaio [de moeder, vader en broertje van Kira] op vakantie in Australie en ze blijven bijna anderhalve week in Sydney. Kijk ik ook erg naar uit.

Dan 7 Oktober. Een jaar zonder Luca. En de geboorte van haar zusje, waarschijnlijk ook in Oktober. Verdriet en blijdschap, hand in hand.........