spannende week, maar goed nieuws/ good news

Even heel snel want ik moet hoognodig de deur uit om naar mijn werk te gaan.
Het was een spannende week. Gisteren de 19 weken echo en vandaag een extra controle door de cardioloog. De afgelopen weken was ik behoorlijk gespannen, veel hoofdpijn, in afwachting van wat er zou komen. En het is niet zo dat ik nu per se dacht dat er weer iets mis zou zijn maar weer in zo'n situatie zijn waar je slecht nieuws kunt krijgen. Ik voelde me zo enorm kwetsbaar.
Maar..........alles ziet er goed uit. We hadden een hele lieve vrouw die de echo deed en de baby lag in goede positie om het hartje heel goed te kunnen zien. Ze liet ons heel duidelijk alle onderdelen zien met veel uitleg.
Ze is er ook zeker van dat Luca een zusje krijgt!
Vandaag bij de cardioloog waren we snel klaar. Ook hij is er zeker van dat er geen grote afwijkingen zijn.
Blij met het goede nieuws en blij dat het achter de rug is!

Yesterday we had the 19 week scan and today we went to see the cardiologist for an extra prenatal scan of the heart. All seems well!
We also know that Luca is having a little sister!
We are very relieved and happy to have these scans behind us.

8 maanden

Vandaag is het 8 maanden geleden dat Luca overleed.
Aan de ene kant voelt het als de dag van gisteren, aan de andere kant voelt het eeuwen geleden dat ik haar voor het laatst in mijn armen had. Tijd is een ongrijpbaar iets. Maar de klok tikt wel gewoon door. En dus zijn we 8 maanden verder.
In de afgelopen periode heb ik mezelf vaak horen zeggen: “naar omstandigheden maken we het goed”. Naar omstandigheden…………de omstandigheden zijn dat Luca dood is, hoe goed kan het dan gaan.
En toch gaat het. We gaan naar ons werk, doen onze boodschappen, koken eten, zien vrienden, gaan naar de film, praten over serieuze dingen, koetjes en kalfjes. Een heel normaal leven.
Maar tegelijkertijd heeft het leven zo’n andere dimensie gekregen. De dood is dichterbij gekomen dan ik me ooit had voorgesteld. Daarmee is het ook een soort van vertrouwd geworden. Ik weet niet of ik mijn gevoel goed onder woorden kan brengen wat dit betreft. Niet weten hoe het is om dood te gaan maakte me eerder altijd wat angstig, zo’n onbestemd gevoel kon het me geven. Nu Luca me is voorgegaan is daar een nieuwsgierigheid voor in de plaats gekomen. Of ik haar dan weer zal zien. Ik hoop dat ik nog een lang leven voor me heb, laat dat duidelijk zijn. Maar de kans haar weer te zien, tja, dat is een goed vooruitzicht.

Rouwen is een dynamisch proces. Het neemt zoveel verschillende vormen aan, iedere dag voelt anders, is anders. Het is vermoeiend. Het kost enorm veel energie. Een tijdje geleden was het huilen minder, nu moet ik toch weer heel regelmatig een traantje wegpinken. Pas zag ik een man met een klein meisje op zijn arm. Haar kleine handjes om zijn nek. Dan zijn de tranen er voor ik er erg in heb.
Ik heb ook hele korte flash backs. Dat is iets van de laatste tijd. Een kort beeld of geluid flitst dan voorbij. Dit zijn niet de leukste herinneringen. Ik hoor ineens wat ik tegen mijn moeder zei toen ik haar belde om te zeggen dat Luca was overleden. Of ik hoor dat klaaglijke geluidje dat Luca steeds maakte haar laatste nacht toen ze zich zo naar moet hebben gevoeld.
Misschien ben ik dat gedeelte nu aan het verwerken.

Ik heb veel over Luca verteld in de afgelopen weken. Ik deel een groot kantoor met veel collega’s en de eerste vraag die wordt gesteld als ze zien dat ik zwanger ben: “Is dit je eerste kindje?” En dan hoor ik mezelf weer zeggen: “Nee, ik heb een dochtertje maar ze is overleden”. Voor mij is dit de enige manier om die vraag te beantwoorden. Maar omdat ik natuurlijk net van baan ben veranderd en niemand van mijn situatie wist komt de vraag steeds weer. Op de terugweg naar huis zit ik dan in de trein vaak maar wat voor me uit te staren, mijn hoofd te vol om me te concentreren op mijn boek of sudoku puzzel.

Dan was er het sms berichtje van kennissen dat hun tweede zoontje was geboren. Lucas. Ik heb een berichtje teruggestuurd. Dat ik blij voor ze was dat alles goed was gegaan maar dat ik me erg geraakt voelde door de naam die ze hadden gekozen. Blijkbaar was de realisatie waarom ze zich zo bekend voelden met de naam voor hun pas een paar dagen later gekomen. Het voelt niet goed.

We zijn inmiddels verhuisd en wonen nu tijdelijk in het huisje naast ons eigen huis. Het was voor John heel moeilijk die stap te nemen. Hij bleef het uitstellen en zelfs toen we alle spullen al hier hadden ging hij nog regelmatig terug. “Ik heb het gevoel dat ik Luca daar achterlaat”, zei hij.
Ik zie haar juist hier in dit huisje rondlopen, nieuwsgierig, alles ontdekken, overal aanzitten, lachend naar ons andere huis wijzen. Haar aanwezigheid is voor mij niet plaatsgebonden. Ze is overal.

Dat kleine, lieve, wijze meisje moeten missen is moeilijk, iedere dag weer.

In de afgelopen maanden hebben John en ik geprobeerd een bedankkaartje te ontwerpen. Een paar keer kwamen we tot een soort van bruikbare versie maar het is nooit tot een eindresultaat gekomen. Ik denk dat het voor ons alletwee te definitief is, dat we daarom niet in staat zijn gebleken het af te maken.
Maar bedanken willen we jullie wel. Dat jullie er voor ons zijn, op welke manier dan ook. Want voor ons is duidelijk geworden; dit doe je niet alleen.

Moederdag

Vandaag was het ook hier in Australie Moederdag.
En een geslaagde Moederdag mag ik wel zeggen. John had een mooie verrassing voor mij, een lijst met 3 prachtige foto’s van Luca en mij in de speeltuin. John maakte de foto’s die middag die ik nooit zal vergeten. We hadden sushi gehaald en dat eerst gegeten, zittend in het gras. En daarna was het natuurlijk speeltijd. Luca helemaal in haar element, wij misschien nog wel meer.


Vanmiddag hebben we met de ouders van John, zijn tante Lynne en zijn broer Mark geluncht by Bird, Cow, Fish in Surry Hills. Het was gezellig, gratis champagne voor de moeders en het eten was heel erg lekker.

En net heb ik met mijn eigen moedertje gesproken. Zij is erg blij met haar tegoedbonnen voor de schoonheidsspecialiste en pedicure.
Dus allemaal tevreden moeders!

In Australie wordt op Moederdag de Moeder van het Jaar gekozen. Vorig jaar had de moeder van Max gewonnen. Ik heb al vaker over haar geschreven maar hier kun je nog even teruglezen. Dit jaar moest zij natuurlijk de prijs overhandigen aan de moeder van 2009. Dus ze was in Sydney en hebben we haar eindelijk ontmoet. We hebben lang gekletst, over Max, over Luca, over hoe het met ons gaat, over haar werk rondom families met kinderen met HLHS en nog zoveel meer. We hebben zoveel aan haar en haar familie te danken. Wat een bijzondere vrouw!

hehe

Zo, ik begin weer een beetje tot mezelf te komen na zo’n 8 weken moe en misselijk zijn. Af en toe voel ik me nog wel lichtelijk onpasselijk maar de moeheid is echt aan het afnemen. Halleluja!
Ik begon me af te vragen of ik soms depressief aan het worden was, had nergens zin in en er kwam werkelijk niks uit mijn handen. Maar met het verdwijnen van de zwangerschapssymptomen komt mijn wil om het een en ander te ondernemen gelukkig weer terug. Afgelopen dinsdag zijn we met Amy naar een toneelvoorstelling geweest “Ollie and the Minotaur”, in het Belvoir theater in Surry Hills. Over 3 vriendinnen die op hun jaarlijkse gezamelijke vakantie oude herinneringen ophalen en in dronken staat steeds verder gaan tot er donkere geheimen boven tafel komen. Ik vond het echt een hele goede voorstelling, het F woord werd niet geschuwd en het was vaak heel erg grappig. En ik heb ontzettend gelachen, echt gelachen en daar ben ik blij om. Onbevangen lachen, misschien maar heel kort, maar het is er wel.

Gisteren moest ik voor mijn werk op pad. Ik reed langs een feestwinkel, bestelbusje voor de deur en wat ik zag was een en al ballon, geschilderd op de winkel, op het busje, trossen echte ballonnen buiten in de wind. “He meissie”, zei ik.

Twee weken geleden was ik voor mijn eerste afspraak in het ziekenhuis. Dat verliep allemaal goed. Op mijn inschrijvingsformulier had ik ingevuld dat ik graag naar het Natural Birthing Centre wilde. Daar was ik met Luca ook maar omdat ik een keizersnede heb gehad wist ik niet of ik daarvoor in aanmerking zou komen.
Een verloskundige sprak ons aan in de wachtkamer en vertelde over een onderzoeksproject waar deelnemers voor worden gezocht. We raakten aan de praat en na ons verhaal te hebben gehoord zei ze:“Vergeet dat onderzoek maar, ik ga eens kijken wat ik voor jullie kan regelen”. Voor ik het wist had ik een verloskundige toegewezen gekregen die ik mijn hele zwangerschap, tijdens de geboorte en daarna zal zien. “Wat is daar nu bijzonder aan” hoor ik jullie denken. Dat mag dan de werkwijze zijn in NL, hier liggen de zaken toch wel iets anders. De meeste vrouwen bevallen hier nog altijd in het ziekenhuis.
Ik ben in ieder geval blij dat ik gewoon naar de verloskundige mag. Komt die waterbevalling er misschien toch nog van.

Verder gaan we ook bijna beginnen met verbouwen. Nog een paar weken, dan gaat het echt van start. De huurders naast ons verhuizen binnenkort dus wij gaan zolang zelf daar wonen. Komt allemaal heel erg goed uit.

NL is trouwens volop in het nieuws hier. Vanwege Koninginnedag natuurlijk. Ik hoorde het via een collega die vrijdag de krant bij zich had. Heb net weer even het nieuws bekeken via internet en zie dat er nu 7 mensen dood zijn. Echt verschrikkelijk.

foto's van Luca/ new photos of Luca

Vorige week kreeg ik van Renate via de mail wat foto’s toegestuurd van onze vakantie in NL vorig jaar September. Toen Luca net was overleden kreeg ik van verschillende mensen foto’s van onze vakantie en dat was heel erg fijn. Maar het was inmiddels alweer even geleden dat we weer wat “nieuw materiaal” om het zo maar te noemen, hadden gezien. Het is fijn om iets van haar te zien wat voor ons nog nieuw is. Ik ken alle foto’s die we van haar hebben tot in detail. Ik heb ze maanden lang iedere dag allemaal bekeken. Ik mis het ook zo enorm dat ik zelf geen nieuwe foto’s van haar met jullie kan delen dat ik deze kans met beide handen aangrijp.

Last week I got some photos from a friend via email of our holiday in the Netherlands last year September. Short after Luca died we were sent photos by different people and that was really good at the time. But it had been a while since we saw some "new material". And it is nice to see photos we haven't seen before as we are so familiar with the onces we have. Every single day, for months we have looked at all of them.
I do miss it a lot that I can't share any new photos of her with you all, so that's why I'm taking this opportunity.

Nieuwe Baan

Ik loop een beetje achter de feiten aan want ik heb mijn derde week er inmiddels al bijna opzitten. In Januari had ik gesolliciteerd op een andere functie bij dezelfde werkgever, de Department of Ageing, Disability and Home Care. Ik kwam de vacature tegen op het intranet van de Department en ik voelde me in die periode vrij energiek en voor ik het wist had ik de brief de deur uit. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek, dat was een paar dagen na mijn verjaardag gepland. Nu was mijn verjaardag verre van feestelijk en ook de dagen daarna waren niet goed en ik zag het niet zitten om voor een sollicitatie gesprek te gaan. Maar ik was toch ook wel nieuwsgierig dus het afbellen stelde ik steeds maar uit. Tot ik 3 uur voor het gesprek vond dat ik niet meer af kon bellen. En ik voelde ook zo’n vlaag energie in me op komen, zoiets waar ik hardlopers wel over hoor, een “second wind”. In hardlopen heb ik dat nooit meegemaakt moet ik zeggen, zover kom ik niet………..Misschien heeft Luca me dat zetje gegeven. Waarom denk ik dat? Omdat ik op de terugweg voor een stoplicht moest wachten en er een busje van Balloons & Blooms, een internet bedrijfje waar je ballonnen en bloemen kan bestellen en laten bezorgen, voor mij het kruispunt overstak. Een donker busje, beschilderd met hele fleurige ballonnen. Toeval of niet, zo’n gedachte geeft me troost en daar moet ik het toch van hebben.
Het gesprek verliep best aardig maar daar ik na 4 weken nog niets had gehoord ging ik ervan uit dat de baan naar iemand ander was gegaan. En dat was ook prima want inmiddels was ik in verwachting. En toen kwam toch dat telefoontje. En in plaats van een tijdelijk contract voor een jaar [wat ik niet had kunnen doen] was het een contract tot eind augustus. Even rekenen, en ja dat kwam allemaal net goed uit.
De directe zorg voor mensen met een verstandelijke beperking was al langer geen echte uitdaging meer voor me, maar met de zorg voor Luca was het wel een goede combinatie. Door avonddiensten te werken kon ik 2 dagen in de week werken zonder dat Luca naar een kinderdagverblijf hoefde. Na haar overlijden ging ik terug naar ongeveer 4 dagen in de week en werd het zoveel meer duidelijk dat de uitdaging uit het werk was.
In mijn nieuwe functie werk ik met mensen met een verstandelijke beperking die probleem gedrag vertonen. De functie heet hier Behaviour Clinician of Behaviour Support Worker. Ik werk op consultbasis en het is de bedoeling dat ik het probleemgedrag in kaart breng, de mogelijke oorzaken onderzoek, een behandelplan schrijf en dit aan de ouders of groepsleiders overdraag. Veel overeenkomsten met mijn laatste baan in NL bij Visio.

Het is wel intensief, zeker nu ik moe en misselijk ben en niemand hier [nog] weet dat ik zwanger ben. En het is nog fulltime ook. Maar ik hoop dat ik me binnen de komende paar weken beter ga voelen en dat ik dan ‘savonds ook nog ergens fut voor heb.

Nieuws

Ik weet het, het is stil op de blog de laatste tijd.
Maar wat lief, al die emails om te checken hoe het gaat. Sommigen hebben net iets meer informatie dan anderen en mensen vragen zich dan ook om verschillende redenen af hoe het gaat. Of we soms al druk aan het verbouwen zijn, of dat we nog steeds allerlei leuks aan het ondernemen zijn, of we er misschien helemaal doorheen zitten, of ik misschien heel erg misselijk ben………
Laat dat het nou zijn! Ik ben in verwachting! Ruim 8 weken nu, nog heel pril dus, maar ik voel me behoorlijk misselijk en moe. En hoe vervelend dat ook is, het is wel een goed teken. Tegen iedereen die ik zie vertel ik het, maar ik vond het toch een grote stap om het op de blog te schrijven. “Zal je net zien dat het dan de volgende dag mis gaat” dacht ik steeds.
Mijn gevoelens van de afgelopen weken zijn erg dubbel. Net voor Luca overleed hadden we besloten om te gaan proberen voor een tweede kindje. Dus blij dat het, ondanks wat er allemaal is gebeurd, niet lang op zich heeft laten wachten. Zeker omdat ik me er inmiddels zelf bijna van had overtuigd dat ik vast en zeker heel vroeg in de overgang zou komen en de boot dus volledig zou gaan missen.
Toen die eerste blijheid een beetje was afgezakt kwam de onzekerheid; “als er maar niks misgaat”. En dan het plaats maken voor dit ander kindje. Ik kan dit niet schrijven zonder te huilen, het is zo’n emotioneel proces. Een paar weken geleden was ik bij mijn chinese kruidenarts voor acupunctuur en zij vroeg of ik al tegen de baby had gepraat. Dat had ik nog niet gedaan, tenminste niet tegen de baby die zij bedoelde. Ik praat tegen Luca, zij is mijn baby. Ingewikkeld.
Ik kan me nog geen voorstelling maken van dit kindje. Als ik aan een pasgeboren baby denk zie ik het mooie hoofdje van Luca voor me, met die prachtige donkere haartjes en dat kleine wipneusje. Maar misschien is dit wel normaal voor alle moeders tijdens de tweede zwangerschap.
Dubbel ook dat deze zwangerschap ons weer naar de toekomst doet uitkijken. Terwijl ik soms ook een oorverdovende schreeuw door mijn hoofd en lijf voel razen. Hoe kan het in godsnaam dat Luca dood is en dat het leven verder gaat, dat wij verder gaan, met ons werk, met een vakantie, een verbouwing, met een tweede kindje……………….
Misschien omdat we maanden geleden een keuze hebben gemaakt, de keuze voor een Leven inplaats van een Bestaan.

Vorig weekend

Vorig weekend, toen Eva nog hier was, hebben we gekampeerd in Jervis Bay. Het was gezellig maar we hebben het zonder zon moeten stellen. En dat vond ik jammer want ik had erg lopen opscheppen over Jervis Bay en dan met name Murrays Beach. Een prachtig strand, in de vorm van een perfecte halve maan, spierwit zand en verschillende kleuren helder blauw water. Maar het komt natuurlijk beter tot zijn recht als de zon schijnt.

Maar goed, ik zal niet te veel over het weer zeuren want ik kan me zo voorstellen dat jullie daar in NL helemaal geen boodschap aan hebben. Ik blijf natuurlijk wel een echte Hollander die gewoon graag over het weer zeurt;-)

Het was luxe kamperen deze keer want we hadden een nieuw foam luchtbed gekocht [met dank aan de familie voor de euro's die voor onze verjaardagen deze kant op waren gestuurd]. De tijd van het gewone luchtbed is voorgoed voorbij! Je moet wel bijna ook een nieuwe auto aanschaffen want het is een behoorlijk pakket. En we moesten 300 meter lopen naar onze camping.............maar 'snachts lagen we heerlijk.

Omdat de euro's nog niet op waren hebben we dit camping tafeltje er ook bij gedaan. Dat was dan weer wel heel handig klein.

En omdat we het weer dus niet mee hadden [sorry, nu hou ik er echt over op] hebben we de zaterdagmiddag uitgetrokken voor een heerlijke uitgebreide lunch in een leuke brasserie in Huskisson.