Slecht nieuws........

Lieve allemaal, ik denk dat de meeste van jullie inmiddels op de hoogte zijn, via mij, mijn moeder of Natas. Voor diegene die nog niet op de hoogte zijn zal het zeker schrikken zijn dit nieuws zo te lezen maar ik wil deze blog blijven gebruiken om iedereen op de hoogte te houden en om tegelijkertijd mijn eigen gedachten te kunnen ordenen.
Afgelopen woensdag kregen we te horen dat onze Baby een ernstige aangeboren hartafwijking heeft. Inmiddels is het maandag en we hebben in de afgelopen paar dagen veel artsen gezien, veel informatie gekregen en veel beslissingen moeten nemen en met onze emoties moeten dealen.
Ik begin hier maar te schrijven, weet nog niet precies hoever ik kom maar dat zie ik wel.
Zoals ik eerder had geschreven lag [en ligt] baby nog altijd in een stuitligging en afgelopen woensdag hadden we een afspraak om een echo te laten maken om de positie van de baby te bevestigen. Alles werd nog even gecheckt en even voelde ik een kleine onrust omdat ze wel erg lang naar het hartje bleef kijken. Ze gaf aan dat de baby niet helemaal gunstig lag om een goed beeld te krijgen en vroeg of we even wat konden gaan eten en wat heen en weer lopen om de baby de kans te geven wat te draaien. Na een half uur waren we terug en voor we het wisten waren er twee artsen in de kamer en werd de voorlopige diagnose Hypoplastisch Linker Hart Syndroom gesteld. Achteraf denk ik dat ze ons alleen weg stuurde om te kunnen overleggen met haar collega’s en dat het voor haar al wel duidelijk was wat ze had gezien.
De kinderarts die aanwezig was gaf ons een korte uitleg en het werd ons duidelijk dat de linkerkant van het hartje onderontwikkelt is, dat dit een heel ernstige conditie is en dat een kindje met deze conditie niet blijft leven als het niet behandelt wordt, dat het 3 hart operaties nodig heeft waarvan de eerste direct na de geboorte, de tweede ongeveer rond 3 maanden en de laatste op een leeftijd van 2 jaar, dat de kans van slagen zo rond de 70 % ligt. Met deze informatie en een vervolg afspraak met de kinder cardioloog gingen we eerst nog even langs de verloskundige van het Natural Birthing Centre [zij was al op de hoogte] en daarna naar huis. Nog in de auto kregen we een telefoontje van het ziekenhuis, ze hadden een afspraak geregeld met een andere cardioloog voor de volgende dag [afgelopen donderdag]. Daar waren we heel erg blij mee want dat betekende dat we geen 5 dagen zouden hoeven wachten om meer informatie te krijgen. De cardioloog, Stephen Cooper, bevestigde de diagnose, gaf ons een hele duidelijke uitleg over de aandoening en regelde en vervolgafspraak voor ons met de hart chirurg, David Winlaw. Hem zagen we afgelopen vrijdag. Wederom duidelijke uitleg over de aandoening, de operaties, wat ons allemaal te wachten staat, etc. Maar er kwam nog een ander probleem om de hoek kijken, namelijk de kans dat we naar Melbourne zouden moeten voor de operaties. Ik kon mijn oren niet geloven, dan woon je in Sydney, een miljoenen stad, en dan is er de kans dat ze je hier niet kunnen helpen?????? De uitleg hiervoor is dat ze deze operaties pas sinds ruim een jaar hier in Sydney uitvoeren, daarvoor moest iedereen naar Melbourne. Blijkbaar werden deze operaties tegengehouden door een oudere generatie chirurgen die vonden dat deze serie operaties niet voldoende kwaliteit van leven boden aan kinderen met deze aandoening. Deze oudere generatie is inmiddels vervangen met nieuw bloed, onder andere de chirurg die ons kindje gaat opereren, en hij werkt hard om alles hier in Sydney op te zetten. Vooralsnog is het dus zo dat er in Sydney maar 2 chirurgen zijn die deze operaties uitvoeren en als zij er niet zijn betekent dat dus automatisch een overplaatsing naar Melbourne waar ze een groter team hebben. En of we nog niet genoeg pech hebben, onze chirurg is op een conferentie rond mijn uitgerekende datum. Grote kans dus dat we in Melbourne terecht zouden komen, met alle gevolgen vandien. Maanden in het ziekenhuis in Melbourne, geen familie en vrienden in de buurt, John die een lange periode vrij zou moeten nemen of heen en weer zou moeten reizen om te kunnen blijven werken…….
Met al deze informatie gingen we dus naar huis en de rest van vrijdagavond en zaterdag ochtend hebben we steeds weer al onze opties doorgenomen en hoe meer we erover nadachten hoe moeilijker het leek te worden om tot een beslissing te komen. In de loop van zaterdagochtend hadden we een hele lijst met vragen geformuleerd en belde we David. Hij vertelde dat hij inmiddels de cardioloog weer had gesproken en ook overleg had gehad met zijn andere collega’s en dat als wij liever in Sydney bleven het voorstel was om de baby vroeger te laten komen zodat alle mensen in huis zijn om het de zorg te geven die nodig is. Dit heeft onze keuze uiteindelijk makkelijker gemaakt en we hebben besloten om in Sydney te blijven. Dit hebben we vanochtend doorgegeven aan het ziekenhuis en nu moet alles in gang gezet worden. Aankomend weekend, op zijn laatst volgende week maandag, wordt de baby gehaald en gaat alles beginnen.

En hoe voelen we ons hieronder………………………In eerste instantie waren we alletwee heel erg overstuur en van slag en even voelde ik me zelfs heel afstandelijk; ik ga dit gewoon niet doen, dacht ik, ik ga me niet hechten aan deze baby. Maar na deze gedachte kwam er al heel snel een gevoel van enorme kracht en vastberadenheid en dat is in de laatste paar dagen alleen maar sterker geworden. De dagen gaan erg snel voorbij, we praten veel over wat er komen gaat [al realiseren we ons alletwee dat we met geen mogelijkheid kunnen bevatten wat ons te wachten staat] en we proberen zo positief mogelijk te blijven.
Ik begin aan het idee te wennen dat onze baby volgend weekend al geboren gaat worden. In eerste instantie vond ik dit heel moeilijk want zolang de baby in de baarmoeder is is het veilig en het liefst zou ik het om die reden daar zolang mogelijk willen houden. Maar dat idee begint te wennen en de postieve nieuwsgierigheid dat we eindelijk ons kindje gaan ontmoeten komt beetje bij beetje terug.

Tot zover, meer nieuws volgt…………….

Baby Shower

Afgelopen zondag was het dan zover: de Baby Shower, een australische gewoonte, een meiden aangelegenheid, partners dus niet welkom, allerlei lekkers te eten en te drinken, veel baby praat en kadootjes, nou daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen!

Meer Baby Nieuws

Eerst even een bedankje aan iedereen die reageert op de blog, gepubliceert op de blog zelf of via email. Hardstikke leuk om ook reacties terug te krijgen!

Meer baby nieuws………..Tja, het komt steeds dichterbij en ik kan aan bijna niets anders meer denken. Afgelopen zaterdag hadden we onze tweede en laatste pre-natal klas. Deze keer over de eerste 12 weken na de geboorte. En ik moet zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk ben. Vergeleken bij wat je de eerste 12 weken te wachten staat lijkt de bevalling bijna een makkie! Ik dacht: lekker een paar weekjes samen vrij met John,, beetje achter de kinderwagen slenteren, lekker koffie drinken in al die leuke cafeetjes in de buurt, lekker lunchen, beetje winterzon meepikken en dit alles met een lief babytje waar we onze ogen niet vanaf kunnen houden……………..AAAARgggg…. reality check! Volgens de dame die de prenatal klas verzorgde heeft baby iets anders voor ons in petto. Meer zoiets als: voeden, ongeveer zo’n ½ uur, luier verschonen, dan misschien nog een beetje voeden, dan een poosje wakker, misschien tevreden maar misschien ook niet, dan een poosje slapen, uurtje ofzo, misschien iets langer, dan wakker worden en weer honger hebben, dus weer voeden, etc etc en dit 24 uur per dag, 7 dagen per week. Zal toch even opnieuw moeten bekijken waar die koffies en lunches buiten de deur precies in te passen zijn
We hebben telefoonnummers uitgewisseld met een leuk stel die binnenkort bij ons in de buurt komen wonen, Tanja en Alex. Tanja is een paar weken na mij uitgerekend dus kunnen we onze ervaringen delen en hopelijk een beetje steun aan elkaar hebben als we alleen thuis zijn met onze baby’s.

Baby nieuws

De laatste paar dagen hebben erg in het teken gestaan van “BABY”.
Vrijdag moest ik naar de verloskundige en gisteren hadden we onze eerste pre-natal klas.
Wat ik al weken lang dacht en wat tot nu toe ook het geval is is dat BABY lekker in een stuit ligt. Of nee, dat is ook niet helemaal waar, het ligt overdwars [nu al een dwars liggertje????] Hoofdje naar rechts, billetjes naar links. Dit is blijkbaar de voorkeurshouding want voor zover ik kan voelen ligt het altijd zo, het hoofdje min of meer altijd op dezelfde plaats. En zo rond deze tijd, 35 weken en 2 dagen, zou het toch leuk zijn als BABY het hoofdje een beetje laat zakken! De kans is groot dat het dat een dezer dagen ook wel zal doen, maar just in case heb ik toch een verwijsbrief voor een echo mee gekregen. Deze echo moet ik na 36 weken laten doen en als BABY dan nog steeds niet met het hoofdje naar beneden ligt kunnen ze proberen om het te draaien. Als we hiervoor kiezen doen ze dat tussen 37 en 38 weken. Dit moet in het ziekenhuis gebeuren omdat er een kleine kans is dat de placenta scheurt en dan wordt Baby op dat moment gehaald via een keizersnede. Ik moet zeggen dat ik hier wel een beetje wiebelig van wordt want dit wijkt wel heel erg af van de bevalling die ik in gedachte heb. En natuurlijk gaat het om de veiligheid van de baby en van mij, maar toch voel ik dat ik moeite heb, of nee, laat ik het anders zeggen, duidelijk tijd nodig heb om te wennen aan het idee dat het wel eens heel anders kan gaan dan ik had gehoopt. Maar goed, er kan dus nog van alles gebeuren. Ik ga deze week mijn chinese kruidenheks weer even bezoeken, acupunctuur blijkt ook succesvol in het draaien van baby’s, dus dat is het proberen waard.

En dan gisteren onze eerste pre-natal klas. Met ik denk zo’n 9 andere stellen. Zaten wel een paar leuke mensen tussen. Heel erg informatief en dus ook wel gezellig. Gisteren was in zijn geheel gewijd aan de geboorte, verschillende technieken en posities om te bevallen, pijnbestrijding [natuurlijk de nodige vragen over “het ziekenhuis beleid tav het gebruik van nitrogen oxide door de support person”] en een paar video’s van bevallingen [niemand verliet de ruimte, dus iedereen leek het aardig te handelen!] Ook hele practische tips, bijvoorbeeld dat het handig is om je ziekenhuis tas samen met je partner in te pakken omdat die anders geen flauw benul heeft van a. Wat er allemaal in zit, b. Waar in de tas het precies zit en c. Waar het in godsnaam allemaal voor is. Volgende week gaan we het hebben over de eerste 12 weken na de geboorte en aangezien we allemaal voor het eerst papa en mama worden lijkt iedereen daar erg naar uit te kijken.

Birthday Girl

Afgelopen zaterdag was het dus de verjaardag van de moeder van John. Hiep hiep hoera 65 jaar! Uit eten, wat hier altijd een feest is. Was heel gezellig. Natuurlijk heb ik iedereen aan het einde van de avond naar huis gebracht omdat ik [al maanden!] de enige ben die niet drinkt. We zijn bij John zijn ouders blijven slapen en zijn zondag bij zijn oma op bezoek geweest. Zij is vorige week woensdag 99 geworden!
De aankomende 2 weken hebben we op zaterdag pre-natal classes, dan komen we alles te weten over bevallen etc. ...........als het goed is. Van half tien in de ochtend tot 4 uur 'smiddags, dat zijn lange dagen, niet?
Alles gaat verder goed, buik groeit, baby beweegt, moet vrijdag weer naar de verloskundige.
Het was hier vandaag en gisteren prachtig weer, strak blauwe lucht, zon en boven de 20 graden, wat geniet ik daarvan!

stomme blog

Meer dan een half uur bezig geweest om deze foto te downloaden en dan roep ik John erbij en dan lukt het in een keer wel..............
pffff.
Anyway, het was wel weer tijd voor wat foto's en een beetje tekst, dacht ik zo. Niet dat ik nu een heel verhaal ga typen, moeten nodig de deur uit, kadootjes kopen voor de moeder van John. Het is haar verjaardag vandaag, 65 jaar!
We gaan vanavond uit eten, het restaurant waar we naar toe gaan heet Balzac, ook lachen zo'n naam.
Snel meer dus, maar ik dacht ik zet deze foto er vast even op.

he mam, eindelijk dan een foto van het baby bedje!

Even snel wat foto's van onze enorme [not] baby uitzet. Had ik mijn moeder al tijden belooft. Het bedje heb ik aan John zijn kant van het bed gezet:-)

Culburra Beach

Afgelopen maandag was het hier Koninginnedag. Nu moeten jullie niet direct een Oranje waas voor de ogen krijgen want nergens is Koninginnedag zo groots als in Amsterdam, daar ben ik van overtuigd. Hier betekent het gewoon een extra vrije dag en wat de meeste Australiers dan doen is “er op uit, een weekendje weg”. Nu viel dat deze keer voor veel mensen letterlijk en figuurlijk in het water.
Het was vorig weekend echt noodweer langs de oostkust van New South Wales en ook in het binnenland hebben ze het zwaar te verduren gehad. In Sydney heeft het weer voor veel overlast gezorgd, kleine overstromingen, bomen omgewaaid, behoorlijk wat schade dus. Bij ons thuis viel het gelukkig mee, kleine lekkage in de keuken en helemaal beneden, maar verder hebben we het droog weten te houden. Op dit soort dagen merk ik hoe intolerant ik ben geworden wat de regen betreft, ik haat het met een passie!
In gebieden buiten Sydney heeft het noodweer meer schade aangericht. In Newcastle, zo’n 170 km ten noorden van Sydney is een schip gestrand, tot de nok toe vol met olie, maar gelukkig is het schip intact en is de olie niet gaan lekken. Dat had een ware natuurramp kunnen worden. Ze moeten het nog wel steeds van het strand zien te krijgen……………
De Hunter Valley [een van Australisch meest bekende wijn producerende gebieden] is voor een groot gedeelte overstroomd. Veel huizen staan nog steeds onder water, mensen hebben geen electriciteit, winkels zijn geplunderd, een soort van noodtoestand dus.
Het ergste was na zaterdag over en Melinda Wallace had ons uitgenodigd om naar Culburra Beach [2.5 uur ten zuiden van Sydney] te komen, waar ze een huis had gehuurd voor het weekend. En wat voor huis! De foto’s spreken voor zich. Het was een heerlijk weekend, in t shirt en jogging broek over het strand slenteren, krantje lezen, van het uitzicht genieten, in het ligbad dobberen [hebben we thuis niet], uit eten, allemaal heel aangenaam als je bijna 32 weken zwanger bent!